Vincent z'n blogspot!

Decenniumlijstje D6

2010-01-27T04:57:00.000-08:00

Nu mijn examens afgewerkt zijn, is het hoog tijd dat we ook tot de top van dit lijstje komen. Vandaag van 31 tot 35...

31. Jimmy Eat World – Bleed American (2001)

Jimmy Eat World is pure jeugdnostalgie. Ja, ik kende vroeger ook even een punkperiode en daaruit is er eigenlijk maar één plaat blijven hangen die ik regelmatig nog eens opleg. Die plaat heet Bleed American en is bovendien gewoon een coole plaat. Met nummers als ‘The Middle’ en ‘Salt Sweat Sugar’ staan er op Bleed American enkele bescheiden hitjes maar het is vooral de sound dat Jimmy Eat World onderscheidt van de rest. Zo’n typische punk uit de jaren ’90 die een laatste keer populair werd in dit decennium, je zou het haast een stuiptrekking kunnen noemen. Bleed American was volgens mij ook hun laatste echt goede plaat. Want daarna kwamen de Amerikanen met niet veel soeps meer voor de dag.

www.myspace.com/jimmyeatworld

32. Norah Jones – Come Away with me (2002)

Als je een rotdag gehad hebt, barstende hoofdpijn of weet ik veel, dan komt een plaat van Norah Jones altijd flink van pas. De Amerikaanse schone heeft zo’n eigen sound dat je eigenlijk al haar nummers vrijwel meteen herkent. En die jazzy stem van haar moet je gewoon raken.. Haar debuutplaat Come Away With Me blijft hoe dan ook haar beste. Nummers als ‘Don’t Know Why’, ‘Painter Song’, ‘Nightingale’ en titelnummer ‘Come Away With me’ zijn absolute parels. Knappe plaat en een aanrader voor iedereen die op zoek is naar rust en kalmte.

www.myspace.com/norahjones

33. Linkin Park – Hybrid Theory (2000)

Ik kan gewoon niet tellen hoe vaak deze plaat in de stereo vast zat. Linkin Park was de enige constante in mijn jeugd. De combinatie tussen rap en de hardcore zang van zanger Chester was vrijwel revolutionair in het begin van dit decennium. De band evolueerde snel tot één van de beste exportproducten van de Verenigde Staten. Hitsingles ‘In The End’ en ‘Crawling’ werden vrijwel constant gedraaid op tv-zenders als TMF en MTV en op de vele Belgische radiostations. En de grijze cd die vloog werkelijk over de toonbanken. Met recht en rede want Hybrid Theory is de beste plaat van Linkin Park en staat ook vol met topnummers. Denk aan de twee hierboven beschreven hitsingles aangevuld met One Step Closer, Points Of Authority en Papercuts. Als er één plaat mijn jeugd typeert, is het deze. Dat hij zo laag staat in deze rangschikking heeft eigenlijk alles te maken met het feit dat ze de laatste jaren amper nog uit mijn kast gehaald wordt. Tenzij op dagen boordevol nostalgie.

www.myspace.com/linkinpark

34. Rumplestitchkin – Somersault (2005)

Rumplestitchkin is misschien wel één van de meest talentvolle Belgische bands geweest in dit decennium. De Brussselaars brachten gitaarpop dat zijn tijd vooruit was. De echte doorbraak in eigen land bleef echter achterwege. In het buitenland daarentegen waren ze een zeer gerespecteerde band. Ik vind Somersault nog altijd één van hun beste platen. Nummers als ‘Hush Hush’ en ‘Go Crazy’ zijn klassiekers. Dat ze ook stevig konden rocken, bewezen ze dan weer met nummers als ‘Wake-up Call’ en ‘Digging Holes’. Somersault staat niet alleen in deze top 60 omdat het zo’n mooie plaat is. Het is tevens een plaat die ik nog vaak opleg, in de hoop dat ze ooit weer tot leven gewekt worden. Ijdele hoop, vrees ik, want de laatste jaren is de band stilletjes aan dood gebloed. Zonde.

www.myspace.com/rumplestitchkin

35. Beirut – The Flying Cup Club (2007)

Ik denk dat iedereen het wel voelt in zijn hart als je de eerste tonen van ‘Nantes’ hoort. Met z’n melancholische stem kan Beirut-zanger Zach Condon werkelijk iedereen beroeren. Beirut kun je nog het best definiëren als moderne zigeuner-muziek. Op The Flying Cup Club is dat niet anders. Nummers als ‘Nantes’, ‘A Sunday Smile’ en ‘The Penalty’ zijn telkens weer een streling voor het oor. En hoewel de plaat in zijn geheel veel minder straf is dan hun debuutplaat Gulag Orkestar, blijft die nieuwe toch stevig overeind. Bloedmooie en tevens hartverwarmende plaat dat zijn plaatsje in deze top 60 niet heeft gestolen.

http://www.myspace.com/beruit

Decenniumlijstje.. Deel 5... Van 36 tot 40.

2010-01-09T15:21:00.000-08:00

Ja, de frequentie van het posten zal de komende weken wat verlagen want de examens komen er nu in een rotvaart aan. Maar dat deert niet, want dan kunnen jullie extra veel uitkijken naar wie aan de top van dit lijstje staat. Sandra Kim is het in geen geval niet... Of toch? Vandaag van nummer 36 tot 40...

36. Interpol – Turn on the bright lights (2002)

De eerste van Interpol en nog steeds de beste. Doorheen de laatste tien jaar was er geen enkele band die dezelfde sound had als Int erpol. Dat typische stemgeluid van Paul Banks heb ik al gelauwerd to en ik Julian Plenti is... Skyscraper onder de loep nam dus daar ga ik niet verder op in. Nee, in tegenstelling tot de muziek dat hij nu solo uitbrengt is Interpol veel intrigerender, veel duisterder en ontzettend sober ook. Trage hypnotiserende baslijnen, die klok van een stem dat staat als een huis en het typische ‘interpolish’ gitaargeluid. Ik ben helemaal gevonden voor Interpol en vooral dan voor die magnifieke debuutplaat van 2002, Turn On The Bright Lights. Zie je de paradox? De muziek o zo donker en de titel o zo hoopgevend. I love it.

www.myspace.com/interpol

37. The Postal Service – Give up (2003)

Er komen tegenwoordig heel wat rip-offs van The Postal Service op de markt. Owl City is zo’n typische band dat er alles aan doet om tot bij die sound te raken. Lukt hen dat? Mijn inziens niet. Niemand kan dat volgens mij. The Postal Service is/was het zijproject van Ben Gibbard (grote man achter Death Cab For Cutie). Daarvoor werkte hij samen metJimmy Tamborello. Een ietwat onbekende snuiter in de muzieksector. De naam haalden ze bij hun manier van werken. Ja, de twee tekstschrijvers wisselden hun muziek uit via de post. En dat blijkt een hele goede manier van werken te zijn want Give Up is één van de betere plaatjes van het afgelopen decennium. Met nummer als ‘Such Great Heights ‘(hun hitje!) en het fabelachtige ‘This District Sleeps alone Tonight’ palmden ze de alter natievelingen moeiteloos in. Give Up was een mijlpaal en voor mij een absolute revelatie. Of ze ooit nog iets gaan doen met die project, weet niemand maar dat hoeven ze ook niet. Met Give Up ben je immers jaren zoet.

www.myspace.com/thepostalservice

38. Arctic Monkeys – Favourite Worst Nightmare (2007)

Don’t you know you’re his favourite worst nightmare… Niemand die beter songs kan schrijven tegenwoordig als de jonge god genaamd Alex Turner, jawel frontman van Arctic Monkeys. Toen Arctic Monkeys eerst op de proppen kwamen met die onvoorstelbaar knappe debuutplaat waren de verwachtingen hooggespannen voor hun tweede plaat ‘Favourite Worst Nightmare’. En die verwachtingen werden gedeeltelijk ingelost. Ze maakten geen plaat die beter was dan hun eerste, maar dat kan ook gewoon niet. Ze maakten echter wel een plaat met hele fijne (brit)-popsongs als ‘Brianstorm’, ‘Teddy Picker’, ‘Fluorescent Adolescent’ en ‘Old Yellow Bricks’. Allemaal favorieten van me. En zo zijn er nog hoor. Titelsong ‘Favourite Worst Nightmare’ is ook zo’n song dat je gewoon luidkeels moet meezingen. Op Favourite Worst Nightmare werd de band vooral volwassen en hadden ze ook voor vernuftig ingeplande rustpunten. Denk maar aan het dromerige ‘The Only Ones Who Know’ en het traag op gang komende ‘505’. Alex Turner is zonder meer één van de vaandeldragers van de muziek geweest de voorbije tien jaar en het staat buiten kijf dat hij dat ook de komende tien jaar gaat blijven.

www.myspace.com/arcticmonkeys

39. The Veils – Sun Gangs (2009)

Ik heb ooit het geluk gehad om deze fijne Nieuw-Zeelanders te mogen interviewen. De band werd gevormd rond Finn Andrews en bracht met Sun Gangs al zijn derde? plaat uit! Iets om trots op te zijn. Vooral met het schreeuwerige ‘Lavinia’ scoorden ze een (klein) hitje. Op Sun Gangs hebben ze er zo’n paar, van die potentiële hitjes. Maar het blijft te betwijfelen of hen dat ooit lukt. The Veils zijn geen radioband en net dat is hun sterkte. Ze maken muziek op een eigenwijze manier en ze doen het voor henzelf, niet voor het grote publiek. Vandaar dat de band ook teert op een ontzettende straffe live-reputatie. Dat heb ik zelf al mogen ondervinden dit jaar op Folkfestival Dranouter. Maar goed, Sun Gangs is de bevestiging dat ze ook op plaat ferm kunnen rocken. Met nummers als het heerlijk nijdige ‘Killed By the Boom’, het psychedelische ‘Larkspur’ en het fantastische ‘The House She Lived in’ maakten ze hun beste plaat tot nog toe. Nummers van een getormenteerde ziel doordrenkt van een bittere doch charmante ziel waar toch enige hoop in vervat zit. Ik kan nu al niet meer wachten om hun volgende te horen.

www.myspace.com/theveils

40. Animal Collective – Merriweather Post Pavillion (2009)

Animal Collective is een band dat gestaag de top heeft bereikt. Hun platen werden telkens weer beter, hun bekendheid telkens weer groter. Maar toch is Animal Collective een niche-band. Zo’n band dat het brede publiek nooit zal veroveren (al kwamen ze daar dit jaar verdorie wel dicht bij) maar vooral op een eigenzinnige manier blijft verder werken aan hun nummers. Merriweather Post Pavillion is bovenal de beste plaat dat ze ooit gemaakt hebben. Heerlijke psychedelica om duimen en vingers van af te likken. Ik bespaar jullie veel woorden omdat jullie hem als het even kan, zelf moeten beluisteren zodat jullie aan levende wijze ondervinden waarom deze plaat absoluut in mijn top zestig moest terecht komen.

www.myspace.com/animalcollective

Decenniumlijstje... D4... Van 41 tot 45

2010-01-06T12:08:00.000-08:00

Het is heel leuk om weten dat mijn lijstje ook gevolgd wordt door verschillende mensen. Doe dit gerust verder. Stilletjes aan komen we bij de laatste 40 terecht. Maar eerst overlopen we eens van 41 tot 45. Wie leuke verhalen heeft over platen die in deze top 60 voorkomen, mogen die nog altijd delen met de andere volgers!

41. José Gonzalez – Veneer (2005)

Er zijn weinig singer-songwriters die zo’n typische sound hebben als José Gonzalez. Maandelijks leg ik zijn debuutplaatje Veneer nog op. Het is zo’n plaatje waar je bij gaat denken en soms ook wel gaat piekeren. Zo’n typische reisplaat die eigenlijk gemaakt is om te beluisteren terwijl je op de bus of de trein zit. In zijn muziek zit zoveel drama en tegelijk zoveel charme. Een gans concert zou mij misschien niet honderd procent kunnen boeien omdat de meeste van zijn songs ‘op elkaar’ lijken. Maar nummers als ‘Remain’, ‘Lovestain’ en ‘Crosses’ zorgt hij ervoor dat Veneer een plaatje is dat niet mag ontbreken in dit lijstje.

www.myspace.com/josegonzalez

42. 65 Days Of Static- One Time For all Time (2006)

Een beetje ontgoocheld was hun optreden op Cactusfestival 2009, nochtans had ik er zo naar uitgekeken. Vooral als je rekening houdt met het feit dat 65 Days Of Static met One Time For all Time één van de beste postrockplaten van de voorbije tien jaar heeft gemaakt. De plaat dreunt van het ene straffe nummer in het ander. De drums zijn verschroeiend, de synths doen aardig mee en de electronica is ronduit allesvernietigend. 65 Days Of Static is geen band voor watjes. Absoluut niet, favoriete nummers uit de plaat zijn ‘Drove through Ghosts to get here’, ‘Welcome To The Times’ en ‘Mean Low Water’. Wie van postrock met een scherp randje houdt moet deze in zijn kast staan hebben.

www.myspace.com/sixtyfivedaysofstatic

43. The Black Angels – Directions to See a Ghost (2008)

Oh my god, dat zijn de drie enige woorden dat ik nog kon uitbreng

en toen ik voor het eerst deze plaat hoorde. De tweede van The Black Angels, Directions To See A Ghost is zo’n duistere, eigenzinnige plaat van een band die de commercialisering in de rock scène schuwt. De drums komen op de voorgrond, de eigenwijze zang op de achtergrond en de gitaar hangt er zo wat tussen. Alsof je telkens weer geschreeuw hoort in de achtergrond. Je kunt ze best vergelijken met bands als Tartufi en TV Buddhas. Ware het niet dat The Black Angels veel beter zijn dan deze twee. Ze hebben dan wel allen een scherp randje, bij The Black Angels krijg je er nog flink veel power en lef bij. En dat zonder dat het ook maar één minuut saai wordt. The Black Angels zijn hemels. Punt uit.

www.myspace.com/theblackangels

44. The Album Leaf – Into the Blue again (2006)

The Album Leaf is één van mijn goed bewaarde geheimen. Je hebt zo van die platen die in je kast liggen en je dan zo heel af en toe eens uithaalt om te laten horen aan kennissen en vrienden. Waar je trots op bent. Waar je blij mee bent dat je ze ontdekt hebt. The Album Leaf is nochtans niet aan zijn proefstuk toe. Met Into The Blue again waren ze in 2006 al aan hun vierde album toe in 8 jaar. Binnenkort in 2010 komt er zelfs een vijfde. The Album Leaf is bloedmooie ambient. Ze waren bovendien één van de eerste bands die me deed inzien dat er meer was dan enkel postrock. Ik was nogal een liefhebber vroeger… Met hun zachte melodieën, hun melancholische klanken en loepzuivere zanglijnen hebben ze me op menig treinritten verwend. Voor liefhebbers van Duyster.

www.myspace.com/thealbumleaf

45. Incubus – A Crow Left of The Murder (2004)

Hey Megalomaniac… Wie heeft nog nooit van Incubus gehoord? Shame on you. De band bracht de voorbije 15(?) jaar enkele knappe platen uit. Denk bijvoorbeeld aan Make Yourself met hitsingle Drive. Maar toch is deze mijn favoriet van de Amerikanen. Ze hebben een zeer eigen stijl dat je op de koop toe zeer moeilijk kunt omschrijven. Zo mixt de band verschillende invloeden door elkaar. Ja het is moeilijk om zelfs maar één de band te noemen waar ze in de buurt van komen. Incubus is vooral een rockband dat naast emotioneel vrouwenwerk ook stevig kan doorrocken. Wij hebben liever van het tweede want dan blinken ze zonder meer uit. Met ‘Megalomaniac’, een proceslied tegen George W. Bush, ’Pistola’, ‘Southern Girl’ en ‘Here In my Room’ heeft Incubus met A Crow Left of The Murder zijn plaats dik verdiend in deze top 60.

www.myspace.com/incubus

Decenniumlijstje... Deel 3... Van 46 tot 50.

2010-01-04T12:22:00.000-08:00

Vandaag wederom een update. Dit keer van 46 tot 50. Laat me gerust weten of je jezelf kunt vinden in dit lijstje. Altijd leuk om gedachten uit te wisselen over muziek.

46. Vampire Weekend – Vampire Weekend (2007)

Op 46 vinden we een heel schoon zomerplaatje terug van Vampire Weekend. De band komt uit Brooklyn en bracht z’n plaat uit op het moment dat zowat alles die uit die contreien kwam, doorbrak in Europa. Het debuut van deze jonge wolven zat er dan ook ‘boenk’ op. Geen nummer dat ik die zomer zo luid meegebruld heb in de Marquee op Rock Werchter dan hitsingle A-punk. Vampire Weekend slaagt er in om een eigen sound te brengen dat in de verte doet denken aan The Police. Dat moet zowat de enige band zijn in dit Post-Police-tijdperk die daar in slaagde. Bovendien gold deze plaat ook lange tijd als wake-upplaat. Want eerlijk, er is niets leuker dan de dag te beginnen met Vampire Weekend. Op vlak van muziek dan toch…

www.myspace.com/vampireweekend

47. Bowerbirds – Hymns For A Dark Horse (2007)

De laatste jaren brengt Bowerbirds sinds hun ontstaan in 2006 vrijwel ieder jaar een plaat uit. Degene die me vooral bijbleef is die van 2007, Hymns For A Dark Horse. Een plaatje dat behoorlijk Spaans getint is, althans dat kun je duidelijk horen in dat heerlijke bonusnummer La Denigración. Bowerbirds is vooral bijzonder rustgevend, de ene keer gaat het al wat intenser maar over het algemeen blijft het toch sober en ingetogen. Je kunt ze nog het best vergelijken met Devendra Banhart. Bovendien beschikt zanger Phil Moore over een zeer karakteristieke stem. Bowerbirds zal nooit de wereld veroveren, laat staan dat ze ooit Europa veroveren, maar in tijden waarin ik nog al eens snak naar rust, is deze plaat wel de eerste die ik opleg.

www.myspace.com/bowerbirds

48. My Morning Jacket – Z (2005)

My Morning Jacket bewees dat Fleet Foxes niet de eersten waren om met ‘kerkgezangen ‘ uit te pakken. Althans, zo lijkt het toch. My Morning Jacket brengt loepzuivere vocalen in combinatie met pure popmuziek. En dat is een combinatie die werkt. Z is bovenal een plaatje dat regelmatig de weg naar mijn stereo vindt met absolute voltreffers als ‘Wordless Chorus’ en ‘Into The Woods’. Een aangenaam plaatje dat in mijn decenniumlijstje absoluut mag blijven kamperen.

www.myspace.com/mymorningjacket

49. The Kooks – Inside In, Inside Out (2006)

Geen band dat zo gehypet werd in 2006 als The Kooks. En hoewel ze veelal beschreven worden als ‘meisjesband’ kon het jongens toch ook ferm bekoren. En zo ook mij. Want Inside In, Inside Out is een heel mooi en vrolijk plaatje vol met leuke popsongs als ‘See The World’ , ‘Naieve’, ‘Eddy’s Gun’ en ‘She Moves in her own way’. Een toonbeeld van wat catchy britpop nu eigenlijk wel is. Dat ze daarna met nieuwe albums weinig vernieuwend voor de dag kwamen, laat ik in het midden. Inside In, Inside Out is een plaatje dat ik nog regelmatig opleg in een poging om vrolijk voor de dag te komen.

www.myspace.com/thekooks

50. Yeah Yeah Yeahs – Show Your Bones (2006)

Geen enkele dame die het voorbije decennium zo gekleurd heeft als Karen O, frontdame van Yeah Yeah Yeahs. Met een zeer eigenzinnige bijna schreeuwerige rockstem zorgde ze niet alleen dat de sound verfrissend was in het voorbije decennium. Ze toonde vooral dat vrouwen ook ballen aan hun lijf hebben. Met drie platen, eentje om de drie jaar tonen Yeah Yeah Yeahs dat ze steeds meer uitgroeien tot een vaandeldrager in het muziekcircuit. Hun recente It’s Blitz werd flink bekoord door de pers. En hoewel dat over het algemeen door velen beschouwd wordt als hun beste, luister ik toch liever naar Show Your Bones met het heerlijke ‘Gold Lion’ en het krachtige 'Deja-vu', net omdat het nieuwe werk van de band nogal plat commercieel is. Of ben ik mis? Bovendien was het ook een discussie over deze band die ervoor zorgde dat ik drie jaar geleden met mijn vriendin in contact kwam. Dolletjes.

www.myspace.com/yeahyeahyeahs

Decenniumlijstje... Deel 2... Van 51 tot 55

2010-01-03T14:19:00.000-08:00

En we lopen het lijstje gewoon verder af. Vandaag van 51 tot 55. Als je zelf leuke anekdotes hebt over de platen die hieronder staan of die nog besproken zullen worden. Deel ze dan gerust mee in een reactie. Altijd leuk om weten..

51. The Notwist – Neon Golden (2002)

Toen The Notwist met Neon Golden op de markt kwam, viel er een bom op het muziekcircuit. Dat is toch wat mijn schoonvader me vaak vertelde. Ik kan best geloven dat het zo was. The Notwist zijn immers gekend als pioniers van het experimentele. Neon Golden is vooral een oerdegelijke plaat met enkele hele schone nummers. Denk dan aan Pilot, Pick up the Phone en One with the Freaks. En hoewel ik me net wat meer kan vinden in hun nieuwe werk blijft het een klassieker dat niet kan en mag vergeten worden in dit decenniumlijstje.

www.myspace.com/thenotwistnow

52. The Killers – Hot Fuss (2004)

Blindelings kocht ik deze cd in de Free Record Shop. Ik kende zelfs hitsingle ‘Somebody Told Me’ niet. Nee, ik ging vooral uit van het stickertje waarop stond dat ze meerdere awards wonnen. Ik legde de plaat één keer op. Vond het niet slecht maar haalde hem nooit meer uit. Hij bleef maar verkommeren in de kast, tot ze met Mr Brightside een wereldhit te pakken hadden. Ik vind dat nummer nog steeds één van de beste nummers van dit decennium. En geleidelijk begon ik de plaat ook te appreciëren. Het was een debuut van jonge snaken die de wereld wilden veroveren en hoewel niemand dat ooit zag in hen deden ze het schoorvoetend wel. Denk maar aan Sam ’s Town waarmee ze op verschillende festivals top of the bill waren. Desalniettemin kan het werk van The Killers mij tegenwoordig echt niet meer boeien. De tol van de roem vrees ik, te snel te commercieel gegaan. En dat is zonde. Zonde van het talent.

www.myspace.com/thekillers

53. Mogwai – Happy Songs For Happy People (2003)

Neem die eens mee.. Raad die ik kreeg van een vriend tijdens mijn maandelijkse snuistertochten in de reusachtige cd-collectie van de bibliotheek in Ieper. Mogwai, wat een vreemde naam dacht ik nog, zou me wel aanstaan. En toen ik thuis kwam, deed het dat helemaal niet. Ik was amper 16 en post-rock was blijkbaar nog niet aan mij besteed. Maar zo’n drie jaar later verzeilde ik toch in die fase. Opeens groeide Mogwai uit tot één van mijn favoriete post-rockbands. Blijkbaar moet je toch ouder zijn voor je bepaalde platen kunt appreciëren. Dat bleek ook het geval te zijn bij ‘Happy Songs For Happy People’ want vooralsnog is het mijn favoriete Mogwai-plaat en heeft het met Hunted by a Freak één van de beste openingsnummers die je maar kunt voorstellen.

www.myspace.com/mogwai

54. The Bony King Of Nowhere – Alas My Love (2009)

Alas My love, the sun won’t shine today.. The Bony King Of Nowhere heeft met zijn debuutplaat het zonnetje in mij naar boven gehaald. Ook al gaat het hoegenaamd niet om een vrolijk plaatje waar alles peis en vree is. Verwacht dus geen extravagante riedels maar sobere, ingetogen en melancholische tristesse. The Bony King Of Nowhere creëert een eigen geluid dat toch aardig in de buurt komt van Radiohead en hoewel zijn eerste langspeler amper een halfuur duurt, hield hij me wel weken in bedwang. Repeat, over and over again. Een band waarvan we het laatste nog niet gezien hebben.

www.myspace.com/thebonyking

55. Julian Plenti - Julian Plenti is... Skyscraper (2009)

Ik heb altijd een boon gehad voor het stemgeluid van Interpol-zanger Paul Banks. Dat zul je verder nog wel merken in het lijstje. Maar dit jaar kwam Paul Banks vanuit het niets met een soloplaat op de proppen. Onder het pseudoniem Julian Plenti maakte hij een plaat dat niet alleen dreigend maar ook bijzonder intrigerend bleek te zijn. Een streling voor het oor die op de koop toe vooruit raast als een trein. Maar bovenal het resultaat dat het helemaal geen kwaad kan om even te pauzeren en iets nieuws te proberen. Knap werk en terecht een plaatsje in deze top 60.

www.myspace.com/julianplentinyc

Een decennium platen.. Mijn top 60

2010-01-01T10:42:00.000-08:00

Het einde van het jaar is aangekomen en dan is het maar normaal dat er eindejaarslijstjes gemaakt worden. Wat waren nu die gouden platen van het jaar 2009? Wel, ik bespaar jullie het mijne op deze blog omdat je het zowel op Indiestyle als op de site van Hypnoiz vindt.

Dat vind je hierzo:
http://www.indiestyle.be/MumfordandSonsendeanderemuzikalehoogtepunte/tabid/8015/language/nl-NL/Default.aspx

Nee, vandaag wil ik het vooral hebben over dat ander lijstje. We zijn intussen alweer in 2010 beland en dat wil zeggen dat tien jaar muziekgeschiedenis alweer voorbij is. Uit dat decennium heb ik een lijstje gemaakt van 60 platen. De komende weken ga ik deze overlopen. Telkens 5 per update. Telkens 5 platen die mijn leven veranderden of platen waar ik maar niet genoeg van krijg. Je zult bovendien vast afvragen waarom ik kies voor 60 platen. Dat is zo'n raar cijfer. Juist, maar ik heb al de platen die mij bijgebleven zijn opgeschreven en ik kwam uit aan 62. Ik liet er twee weg om tot het afgeronde getal 60 te komen. Bij deze... Tenslotte ga ik het rijtje af van 60 naar 1. Veel plezier op deze muzikale trip.

PS: voor de liefhebbers, de twee platen die wegvielen zijn Yeasayer met All Hour Cymbals en The Vines met Highly Evolved.

Beginnen doen we met:

56. Wolfmother - Wolfmother (2006)

Toen ik in 2006 richting mijn eerste Rock Werchter trok, kende ik Wolfmother niet. Ook al scoorden ze toen een grote hit met hun sublieme 'Woman'. Desalniettemin tekende ik wel present voor hun optreden. Zanger Andrew Stockdale kwam het podium op, volledig in het wit met een afro-kapsel om u tegen te zeggen en ze rockten. Ja, ze rockten van begin tot eind. Pure rock 'n roll, stevig beïnvloedt door Led Zeppelin en AC/DC. Ze rockten zo fel dat ik daags na Rock Werchter meteen die plaat kocht. Een mokerslag. Een bom. Kortweg Wolfmother.

Myspace

57. Grizzly Bear - Veckatimest (2009)

Vergeef me de lage plaats van Grizzly Bear in deze rangschikking. Ja, Grizzly Bear heeft met Veckatimest een plaat gescoord dat misschien in de top 20 valt maar toch staan ze slechts op de 57ste plaats. En waarom? Ik ken ze pas, de plaat heb ik amper 3 keer beluisterd en echt overtuigen om een onuitwisbare indruk na te laten deed het me niet. Ik heb er vast nog enkele luisterbeurten voor nodig. Dat voel ik hoor. Veckatimest heeft potentieel maar het is zo'n typische plaat dat je moet beluisteren en beluisteren vooraleer je het echt kunt appreciëren. Ik zit nu in de fase waarbij ik Veckatimest een mooie plaat vindt, maar desalniettemin toch het gevoel heb dat het wat voorgekauwd is. Of misschien is dat perceptie?

Myspace

58. The XX - XX (2009)

The XX klinkt als een rip-off van The Postal Service maar het blijk toch wonderlijk mooi. En hoewel ze nogal 'overrated' zijn maakten ze met XX toch een heel schoon plaatje. De stemmen schuren naast elkaar als een ultiem samenspel tussen zanglijnen. Maar HET essentiële in hun muziek zijn niet alleen de meeslepende gitaarlijnen maar vooral de engelenzang van Romy Madley Croft. Met 'Chrystalised' hadden ze al een dikke hit te pakken en ik voorspel dat er nog heel wat zullen volgen in het nieuwe decennium. Een band met een potentieel indien ze met beide voetjes op de grond blijven.

Myspace

59. The Tellers - Hands Full Of Ink (2007)

Ja, ook Wallonië ontbreekt niet in dit lijstje. The Tellers zijn kwalitatief misschien de mindere van Ghinzu maar toch staan zij wel in dit lijstje. Want The Tellers zijn charmant. Hun plaatje Hands Full Of Ink is een knap staaltje van lo fi/sing-a-long folk. En het is misschien allemaal niet zo speciaal of complex maar door dat Franse accentje zijn ze zo charmant dat ze mijn hart moeiteloos inpalmden. Of ze met een even knappe tweede op de proppen komen, valt nog af te wachten. Bandleden vertrokken en nieuwe bandleden kwamen. Maar laat ons vooral eerst genieten van deze vooraleer we met vooroordelen komen over de tweede. Hands Full Of Ink is een Belgische must-have.

Myspace

60. The Temper Trap - Conditions (2009)

The Temper Trap heeft met Conditions een plaat gemaakt waarvan ik na het opmaken van mijn eindejaarslijstje dacht, 'Damn, die ben ik vergeten!'. The Temper Trap heeft met Conditions een plaat gemaakt die behoorlijk snel blijft hangen. Zo hebben ze met Sweet Disposition het muziekcircuit veroverd en volgens mij gaan ze dat in het vervolg nog doen. Want op Conditions staan nog enkele knappe nummers hoor. Denk dan in eerste instantie aan het - op Fifa 10 gebruikte - Science Of Fear! Brakes on, Brakes on, the car is running Brakes on Brakes on, the car is running downhill... Geen enkele melodie bleef dit jaar zo hangen als deze. Vandaar dat ze op de valreep nog een plaatsje krijgen in mijn decenniumlijstje. En niet als goedmaker omdat ik ze niet opnam in mijn eindejaarslijstje maar vooral omdat ze een tijdloze plaat uitbrachten.

Myspace

Isbells spannen de kroon.

2009-11-04T08:20:00.000-08:00

Het is druk in het muzieklandschap. En ik maar recensies en recensies schrijven. Dat vind ik natuurlijk niet erg, het is niet voor niets m'n passie. Maar ik laat je ook graag genieten van ontdekkingen die ik deed. De voorbije maand deed ik dat net te weinig. Vandaar dat ik er hier nog maar eens enkele drop.

1. Isbells - Isbells

Pure melancholie dat o zo effectief is. Nauwelijks twee luisterbeurten heeft het gekost om me helemaal te doen smelten voor de muziek van Isbells. Hun melodieën doen vaak denken aan Bon Iver door de hoge stem van Gaëtan. Maar bovenal weekt het gewoon heel wat melancholie en nostalgie los. Om zowaar compleet rustig te worden.

Americana van het puurste soort dat er bestaat dus. Dat ze daarenboven gehypet worden door Studio Brussel, meerbepaald door Duyster, doet vermoeden dat Isbells klaar is voor een lange en succesvolle muziekcarrière. Een ongelooflijke aanrader..

www.myspace.com/the isbells

2. Hello=Fire - Hello=Fire

Kruisbestuiving kan in het muzieklandschap een enorme verrijking zijn. Dat is ook het geval bij Hello=Fire. Zo richtte Dean Fertita, bekend van The Raconteurs, een nieuwe band op met leden van Queens Of The Stone Age en The Dead Weather.

Ronkende namen en dus ook heel wat kunde en ervaring in een band die kan rocken en tegelijk ook charmeren. Met hun poprock bewandelen ze het pad van hun voorgangers maar dan minder efficiënt dan Qotsa en The Raconteurs. Een vernieuwende verrijking mag het dan wel niet zijn, een leuke is het zeker!

www.hellofire.com/

Recensie binnenkort te vinden op www.indiestyle.be

3. Mumford & Sons - Sigh No More

Eerlijk waar, het schoonste plaatje die ik deze maand beluisterde. Mumford and Sons is gebouwd rond Marcus Mumford en bezit alle elementen van de moderne folk. De band bewandelt paden die nooit zo intens bewandeld werden en slaagt erin om met folk ook de nationale radiozenders in te palmen.

En dat is zeker geen sinecure. Hun single Little Lion Men is pas de voorbode van heel wat andere en zelfs betere nummers die je op Sigh No More kunt vinden. Laat ze niet aan je neus voorbijgaan...

www.myspace.com/mumfordandsons

4. Rupa & The April Fishes - Este Mundo

Toen ik Rupa & The April Fishes in augustus zag op Folkfestival Dranouter, wist ik al dat deze jongedame over flink wat talent beschikte. Deze vurige latijnse scoort vooral met haar folknummers beïnvloedt door flink wat reggae, funk en gypsy.

Met Este Mundo heeft ze bovendien een zeer schoon plaatje gemaakt dat mij moeiteloos recht kreeg om te gaan dansen, je wilt het niet zien hoor, geloof me! Desalniettemin een aanrader voor wie houdt van een vernuftig streepje wereldmuziek.

www.myspace.com/aprilfishes

Recensie binnenkort op www.indiestyle.be

5. Customs - Enter The Characters

Wij hopen van ganser harte dat deze Belgische jongens stilaan The Matador uitbrengen als single want samen met Justine en Rex is dat toch de blikvanger van hun debuutplaat Enter The Character. Customs heeft vooral bevestigd dat hun hitsingle Rex met slagzin It's getting time now geen one hit wonder was.

Op Enter The Characters lijkt Customs wel een combinatie van Joy Division, The Human League en Interpol, maar dan wel energetischer en minder deprimerend dan die laatste. Geef ze nog wat tijd om te groeien en dan lijkt een goed onderbouwde carrière in België en zelfs in gans Europa zeker geen brug te ver.

www.myspace.com/customstheband

Recensie zie: http://www.indiestyle.be/CustomsEnterTheCharactersenergieksnedige/tabid/7595/language/nl-NL/Default.aspx

Tot de volgende,

Vincent

J. Tillman als orgelpunt

2009-09-28T13:57:00.001-07:00

Het lijstje wekelijks volhouden is natuurlijk in tijden van school enz. heel moeilijk. Vandaar dat ik me waag aan een top 5. En dit geregeld dus niet binnen een vaste structuur. Dit zal ik dus enkel doen als ik er de tijd voor heb.. Hopelijk kun je genieten van m'n aanraders. Laat gerust een reactie achter als je jouw kunt vinden in m'n keuzes.

1. J. Tillman - Year In The Kingdom:

Wie mij kent, weet als geen ander wat voor een fan ik ben van J. Tillman. Met Year In The Kingdom producete hij geheel op zichzelf zijn zesde plaat (hij had er trouwens slechts twee!!! weken voor nodig). En dat amper 7 maanden nadat z'n vijfde verscheen (Vacilando Territory Blues). En ook dat was toen een absolute voltreffer.

Mensen die deze drummer van Fleet Foxes aan het werk zagen op Leffingeleure wisten wellicht niet wat ze zagen. J. Tillman heeft een gave, een talent zeg maar. Hij kan mensen beroeren alleen al door middel van z'n zacht trillende stem. Doe daar nog strijkers, luchtorgels en belletjes bij en je hebt wat J. Tillman typeert op Year In The Kingdom. Een onwaarschijnlijke straffe plaat. It's lonely at the top...

Check de myspace hier .
Check mijn recensie van J. Tillman op Indiestyle.

2. Girls - Album:
Gruizerige indierock, meer valt er eigenlijk niet over te zeggen. Ware het niet dat dit Amerikaanse duo alle regels van de muziek aan hun laars lappen. Met een stijlvol plaatje wisten ze van bij de eerste tonen m'n aandacht te trekken. Zie Girls eigenlijk vooral als een mengeling van Oasis en Blur. Een dodelijk combinatie in een uiterst knap debuut. Ik ben fan! En jij?

Check hun myspace hier .
Check de review op Indiestyle hier .

3. Volcano Choir - Unmap:

Volcano Choir is het zijproject van Bon Iver-zanger Justin Vernon en brengt Americana van het zuiverste soort. Alsof Bon Iver dit keer bijgestaan wordt door een klein orkestje. Het minimalisme die Bon Iver typeert wordt op deze plaat ingewisseld voor de instrumentale perfectie van de 'Collection of Colonies of Bees'. Een mooie zet als je het ons zegt. Beter dan die monsterplaat van Bon Iver is hij niet maar hij kon ons in deze herfsttijden toch flink verwarmen. Zonder meer een voltreffer!

Check hun myspace hier.

4. Hermit Trushes - Slight Fountain:

Deze Gipsy-kerels adoreren de oude Grieken en dat kun je best wel merken in hun muziek. Hun vrijwel constante variaties van gitaarriffs en zanglijnen zijn op geen enkel moment chaotisch en maken het album boeiend om te volgen. Al moet je er natuurlijk wel je hoofd erbij houden. Hermit Trushes klinkt als Where Wolves Wear Wolves Wear van Toman maar dan veel zachter. Hun lugubere teksten maken de band daarenboven net iets intrigerender dan de doorsnee band.

Hermit Thrushes is dan ook een band die je moet beluisteren als je net wat meer zoekt in muziek dan de doorsnee popdeuntjes (Team William, Galacticos, ...) die in de media ruim aan bod komen. Slight Fountain is in dat opzicht dan ook ideaal voor de meerwaardezoeker.

Check de myspace hier.
Check de volledige recensie op Indiestyle.

5. The XX - XX

Last but not least The XX. Een band met toekomst als je het mij vraagt. Deze band met bangelijke vrouwenstem palmt al vrijwel de hele week mijn ipod in. Niet dat ik dit erg vind, integendeel. The XX heeft een buitengewoon bedwelmende plaat gemaakt.

Nummers als VCR, Islands en Shelter boeiden ons van begin tot eind. De ijskoude vrouwenstem in combinatie met de warme mannenstem blijkt een succesformule te zijn. Hun indiepop drijft zich voort op hiphop- en dub-beats en gaat eigenlijk geen enkel moment vervelen. Hou ze in de gaten, want dit zou wel eens een nieuwe hype kunnen worden...

Check hun myspace hier.

Geniet van de plaatjes en tot de volgende...

Vincent

Een weekje niets!

2009-08-15T05:50:00.001-07:00

Deze week geen lijstje! Het is nogal druk door Indiestyle en Stadsfestival.

Volgende week wel want dan zijn er inmiddels al heel wat leuke cd's uitgekomen.

Groeten,
Vincent

Myriad Creatures, Julian Plenti en Throw Me The Statue

2009-08-05T12:32:00.000-07:00

Hier zijn we weer met een vers lijstje..

1. Myriad Creatures - The Right Way to Do Wrong: Duitse band (Berlijn) die met The Right Way to Do Wrong een uitstekend album op de markt gooide. Het raast door van het ene prachtnummer naar het ander. Niet alleen de muziek op deze plaat is magnifiek, ook de artwork is meer dan cool. Een echte aanrader voor liefhebbers van Indie en voor mij DE ontdekking van de week.

Myspace: www.myspace.com/myriadcreatures

2. Julian Plenti - Julien Plenti is.... Skyscraper: Ook een hele mooie van deze New Yorker. Je zult hem wellicht nog het beste kennen als de zanger van Interpol. Voor de gelegenheid gebruikt Paul Banks Julien Plenti als pseudoniem. Julien Plenti is... Skyscraper klinkt als een mengeling van Interpol en Team William en pakte me zonder veel moeite in. En jou?

Myspace: www.myspace.com/julianplentinyc

3. Mstrkrft - Fist Of God : Mstrkrft is het project van de ex-zanger van Death From Above 1979, Jesse F. Keeler. Na hun schitterende debuut The Looks, komen ze nu ruim 3 jaar later met een nieuwe op de proppen, genaamd Fist Of God. Enkele typische electronummers, afgewisseld met bijzonder commerciële nummers maar helaas weinig echt potentiële superhits. En daar zullen ze wellicht op worden afgerekend... Desalniettemin een leuk feestplaatje.

Myspace: www.myspace.com/mstrkrft

4. The Temper Trap - Conditions: The Temper Trap is misschien wel de nieuwste hype in wording. Deze Australische band wordt alvast die status toebedeeld door de meest toonaangevende magazines en websites in de wereld. Ik vind het nu niet the next big thing maar we mogen zeker niet klagen bij het horen van deze muziek. Integendeel, The Temper Trap maakt hele mooie muziek die dan weer ontroert, dan weer wild voorbij stormt. Alleen al voor het nummer 'Fader' zou je de cd al aankopen!

Myspace: www.myspace.com/thetempertrap

5. JJ - JJ N°2 : Dit Zweedse duo heeft een ongelooflijk mooie sound. Meerstemmig, sferisch en ook bijzonder ritmisch. Ik ben alvast monsterfan!

Myspace: Onvindbaar wegens de veel te moeilijke bandnaam (googel het maar eens!)

Luisterpaal: Nu nog te vinden op de luisterpaal: http://3voor12.vpro.nl/luisterpaal/

6. Throw Me The Statue - Creaturesque: Twee jaar na hun straffe debuut Moonbeats brengt Throw Me The Statue een nieuw album uit. Met Creaturesque zijn ze helemaal klaar om de wereld te veroveren. Beginnen deden ze alvast bij m'n hart. Muziek om u tegen te zeggen en één van de toppers die naar mijn mening deze week uitkwam.

Myspace: http://www.myspace.com/throwmethestatue

7. Lightening Dust - Infinite Light: Deze Canadese band grossiert vooral in country en folk. Enkele leden van deze band spelen ook in Black Mountain. Het was dan ook een beetje uitkijken naar de release van dit zijproject. De verwachtingen lossen ze er alleszins mee in. Wij zijn vooral onder de indruk van de nogal doorleefde stem van zangeres Amber Webber en het heerlijke epische 'Take it Home'.

Myspace: http://www.myspace.com/lightningdust

8. Lovvers - Go Go Go: Een plaatje die wel kan boeien in de eerste luisterbeurten maar daarna helaas gaat sluimeren. Desalniettemin toch een aardig plaatje. Voor liefhebbers van de post-punk.

Myspace: http://www.myspace.com/letscommunicate

9. Years - Years: Sferisch debuut van deze Canadese band. Indiefolk aangevuld met rustige electronica. Mooi maar blijft niet echt hangen..

Te beluisteren op de luisterpaal: http://3voor12.vpro.nl/luisterpaal/

10. Street Sweeper Social Club - Street Sweeper Social Club: Als muziekliefhebber zul je ongetwijfeld wel gehoord hebben van Tom Morello, indien je hem niet kent - SHAME ON YOU. De legendarische gitarist van Rage Against The Machine heeft nu met Boots Riley de band Street Sweeper Social Club opgericht. Wat kun je verwachten? Hiphop diep doordrongen van de rock. Niet zo mythisch als Rage Against The Machine maar wel een opmerkelijk plaatje deze week.

Myspace: www.myspace.com/streetsweepersocialclub

Zo dit was het weer wat de wekelijkse muziektips betreft. Kom volgende week donderdag terug voor meer tips. Wil je nog wat meer te weten komen over muzieknieuws ea, ga dan zeker eens naar http://www.indiestyle.be/ .

Blue Roses, Tara Jane O'Neill en Pavlov & Mishkin

2009-07-30T13:50:00.000-07:00

Echt veel lekkers kwam er deze week niet uit. Desalniettemin kon ik er toch een paar fijne plaatjes uitpikken. Ziehier de nieuwe top 10!

1. Blue Roses - Blue Roses: Blue Roses is het solo-project van de Britse jongedame Laura Groves. Ze leerde muziek maken op een oude piano en een geleende gitaar. Blue Roses is daar het resultaat van. Verwacht op Blue Roses vooral intieme, ingetogen en met ontzettend veel gevoel gebrachte indiefolksongs. Een aanrader voor liefhebbers van rustige muziek.

Haar myspace: www.myspace.com/musicofblueroses

2. The Dodos - Time To Die : Deze indierockband uit San Francisco komt op de proppen met hun vierde album Time To Die. En dat is naar mijn bescheiden mening één van de betere platen deze week. Geen wonder als je in het bezit bent van hun vorige pareltjes; denk maar aan The Visiter. The Dodos worden stilaan een band die respect afdwingt. Een plaatje om vrolijk van te worden. Heerlijk.

Hun myspace: www.myspace.com/thedodos

3. Tara Jane O'Neill - A Ways Away: Aardige verrassing is deze Tara Jane O'Neill. Haar intieme, folky plaatje A Ways Away kon ons dan ook een hele poos boeien. Met nummers die baden in de tristesse liet ze meer dan eens het haar op mijn armen recht staan. Met A Ways Away is deze Tara Jane O'Neill reeds aan haar 5de langspeler aangekomen. En het stimuleert me alleszins om eens te gaan zoeken naar haar vier voorgaande. Hele fijne plaat.

Haar myspace: www.myspace.com/tjoistarajaneoneil

4. Palov & Mishkin - Think Twice: Wie de muziek van bekende films als Oceans Eleven, Twelve en Thirteen hoog in het vaandel draagt, zal zeker wel iets voelen voor Palov & Mishkin. Deze band maakt de mix tussen enerzijds electronica, dance en Hip-Hop. Trompetjes, dub-bassen en bijzonder coole samples. Mij deed het in ieder geval heel veel zin krijgen om te dansen. En geloof me, dat is best wel een prestatie.

Hun myspace: www.myspace.com/palovandmishkin

5. Tinariwen - Imidiwan: Companions: Het Afrikaanse land bij uitstek die artiesten op Europa afstuurt, is Mali. Ze hebben dan ook het talent. Denk dan vooral aan Amadou & Myriam. Een duo die wellicht het pad effende voor deze band. Thariwen brengt Afrikaanse muziek zoals het moet zijn. Rauw en onversneden! Een subliem plaatje die het niveau van Staff Benda Bili ruimschoots evenaart.

Hun myspace: www.myspace.com/tinariwen

6. Legion Of Two - Riffs: Legion Of Two brengt vooral donkere muziek gekruidt met electronica en een vleugje dub. Ik moest vooral denken aan 65 Days Of Static. Electronisch getinte muziek die zonder moeite de boxen van menig pc en stereoketen doorblaast. I love it...

Hun Myspace: www.myspace.com/thelegionoftwo

7. Reverend & The Makers - A French kiss in the Chaos: Dit plaatje van de Britse poprockgroep Reverend & The Makers is niet de beste plaat die deze week uitkwam maar past zonder twijfel wel in de top 10. Met die typische Britse sound zorgen ze voor enkele uitschieters op A French Kiss in The Chaos. Leuk plaatje.

Hun myspace: www.myspace.com/reverendmusic

8. Foreign Born - Person To Person: Dat deze Amerikaanse band het voorprogramma van de Amerikaanse tournee van The Veils mag verzorgen, is helemaal geen verrassing. Foreign Born brengt met Person To Person een album op de markt die verschroeiend start maar helaas al even snel uitgedoofd is naar het einde toe. Desalniettemin tonen ze met Person to Person vooral dat ze het potentieel hebben om henzelf op dezelfde hoogte te plaatsen van The Veils.

Hun myspace: www.myspace.com/foreignborn

9. Cornershop - Judy Sucks a Lemon Breakfast: Britse band die vrolijke britpop maakt en daarbij gretig gebruik maakt van effectjes. Zo waanden we ons even in India... Cornershop klinkt softer dan Foo Fighters maar wordt er wel flink door beïnvloedt. Mooi tussendoortje.

Hun myspace: www.myspace.com/cornershop

10. La Choka Nostra - A Brand You Can Trust: Dit project van onder andere Everlast en Snoop Dogg kan mij wel bekoren. Gangster Hiphop straight from the hoods, zo zou je het nog het beste kunnen omschrijven. Het is onwaarschijnlijk hoeveel kracht er uit gaat van hun muziek. Superplaat en dan ook verrassing van de week!

Hun myspace: www.myspace.com/lacokanostra

Zo, mijn wekelijks lijstje zit er weer op! Kom volgende week donderdag terug voor meer tips!

Cheers,

Nosaj Thing, Jónsi & Alex en Slow Club

2009-07-23T13:08:00.000-07:00

Als lid van de concertwerking Hypnoiz in Ieper en recensent bij de poprock-website http://www.indiestyle.be/ kom ik heel vaak in aanraking met muziekbands. De ene al wat interessanter dan de andere. Deze kennis wil ik maar wat graag met jullie delen. Wekelijks komen er namelijk zoveel plaatjes uit dat het haast onmogelijk is om het gehele aanbod te bespreken. Daarom gaan we van start met een wekelijks lijstje. Alle cd's die volgens mij interessant waren de voorbije week komen dan ook hierin. Ready, Set, Go!

1. Nosaj Thing - Drift: Dub-stepplaatje van een Producer uit LA (Jason Chung). Ik vind het niet 100% dubstep maar denk eerder aan van die elektronische soundscapes. Drift is zijn officiële debuutplaat (hij heeft wel al een EP) en is ook bijzonder ritmisch! (Denk dan aan Hiphop-ritmes). Alleszins talent om in de gaten te houden.

Zijn myspace: www.myspace.com/nosajthing

Drift kun je beluisteren op de luisterpaal - http://3voor12.vpro.nl/luisterpaal/

2. Portugal, The Man - The Satanic Satanist: Deze indieband maakt gemiddeld om het jaar een nieuwe cd uit. Ze hebben er al 3 en nu is ook hun nieuwe uit en die heet The Satanic Satanist. Wat kun je verwachten? Oerdegelijke indiepop/indierock.. Wat ze doen is niet speciaal, ze gaan ook geen gehele nieuwe wending uit met hun muziek, wat jammer is natuurlijk, maar ze zijn telkens wel in staat om een zeer zeer degelijke plaat te maken. Desalniettemin een aanrader ;)

Hun myspace: www.myspace.com/portugaltheman

The Satanic Satanist kun je beluisteren op de luisterpaal - http://3voor12.vpro.nl/luisterpaal/

3. Jónsi & Alex - Riceboy Sleeps: Ziedaar het nieuwe project van Jónsi, bekend als frontman van Sigur Ros met levensgezel Alex Somers. Sferisch, bloedmooi, tragiek, soundscape-achtig maar o zo mooi, Riceboy Sleeps is één van de betere platen die uitkwam deze week. Ze staan ook niet toevallig op de cover van Rifraf.

Riceboy Sleeps kun je beluisteren op de luisterpaal - http://3voor12.vpro.nl/luisterpaal/

4. Florence & The Machine - Lungs: Meisjes die uitgekeken zijn op Kate Nash en Lily Allen hebben een nieuw rolmodel om naar terug te grijpen. Florence & The Machine maakt britse pop die in de lijn ligt van Kate Nash en Lily maar dan beduidend minder commercieel. Met Lungs maakte ze een plaatje die zeker kan wedijveren met de nieuwe van Bat For Lashes. Uiterst boeiende plaat voor liefhebbers van Brits talent.

Hun myspace: www.myspace.com/florenceandthemachinemusic

Lungs is te beluisteren op de luisterpaal - http://3voor12.vpro.nl/luisterpaal/

5. Tiny Vipers - Life On Earth: En dat is nog niet alles wat zangeressen betreft. Een ander opvallend plaatje komt van Tiny Vipers. Deze dame uit Seattle (Het moet niet altijd grunge zijn!) maakt intieme folk. Haar stem is geen doorsnee vrouwenstem maar heeft toch een speciaal randje. Blijft boeien voor een week, en gaat dan pas vervelen. Jou verveelt het misschien niet? Desalniettemin toch een mooie cd om zo af en toe eens vanonder het stof te halen.

Haar myspace: www.myspace.com/tinyvipersss

Life on Earth is nog te beluisteren op de luisterpaal, maar wellicht niet zo heel lang meer. Wees dus snel! -http://3voor12.vpro.nl/luisterpaal/

6. Lights - Rites: Verdorie, hoe moet ik dit omschrijven. Folkinvloeden zijn er zeker, maar toch heb ik niet het gevoel dat het wel degelijk om folk gaat. De zangeressen doen denken aan die van Bitte Orca, die heerlijke plaat van Dirty Projectors. Experimentele Freakfolk zou een leuke benaming zijn.

Hun myspace: www.myspace.com/lightsmakemusic

Rites is nog te beluisteren op de luisterpaal, maar wellicht niet zo heel lang meer. Wees dus andermaal snel. -http://3voor12.vpro.nl/luisterpaal/

7. The Dead Weather - Horehound: Nieuwe project van VV van The Kills Met Jack White van The White Stripes. Meer hoef ik niet te zeggen opdat je zou door hebben dat het zeeeeer goed is. Pure Rock 'n Roll, we love it!

Hun myspace: www.myspace.com/thedeadweather

Horehound is nog te beluisteren op de luisterpaal, maar wellicht niet zo heel lang meer. Wees dus andermaal snel. -http://3voor12.vpro.nl/luisterpaal/

8. Bowerbirds - Upper Air: Ideaal als je gaat voor een streepje rustige muziek. Bowerbirds maakt oerdegelijke intieme folkpop. Schoon plaatje.

Hun myspace: www.myspace.com/bowerbirds

9. Oneida - Rated O: Experimentele grooves, ronkende beats en af en toe eens een maffe reggae/raggastem. Band om in de gaten te houden. Wij zij alleszins fan!

Hun Myspace: www.myspace.com/oneidarocks

10. Last but not least Slow Club - Yeah, So? : Je zou misschien denken, dat ik deze band op de 10de plaats zet omdat ik ze het minst goed vind van mijn tips maar dat is zeker niet waar. Deze Londense band bewijst dat het niet altijd groots moet zijn om indruk te maken. Met enkele parels van nummers grossieren ze in de eenvoud. Ze zijn anders dan gelijkaardige band Cocoon (was te zien op Dour). In hun muziek zitten invloeden van onder andere John Lennon. Het ene moment maken ze intieme, integere folknummers, de andere keer maken ze onweerstaanbaar vrolijke, hippiepop nummers. Akoestisch duo die echt wel mijn verrassing van de week is. Zeker checken dus!

Hun myspace: www.myspace.com/slowclub

Yeah, So? is te beluisteren op de luisterpaal. - http://3voor12.vpro.nl/luisterpaal/

Zo, dit waren de eerste tips. Kom volgende week donderdag terug voor meer tips! Mensen die maar niet genoeg krijgen en nog meer op de hoogte willen blijven van het muzieklandschap kunnen altijd http://www.indiestyle.be/ bezoeken! Nu al één van de rijzende sterren op journalistiek gebied!

Groetjes,
Vincent

The Galacticos - Phone Home

2009-02-11T12:00:00.000-08:00

The Galacticos – Phone Home (EP): Een trip doorheen de ruimte

Toen ik nog een puistenkop was, waren the Galacticos nog gewoon stervoetballers van Real Madrid. Het was de ideale benaming voor Ronaldo, Zidane, Raul, Figo, Beckham en Owen oftewel de supersterren van het voetbal in de jaren 90. Sinds kort zien we die naam echter ook opduiken in het muzieklandschap. En in tegenstelling tot deze voetbalgoden zijn het helemaal geen supersterren maar vier doodgewone kerels uit de streek van Limburg. Met hun vrolijke deuntjes worden ze al gauw vergeleken met Weezer. Een vergelijking die helemaal niet vergezocht is. We waren dan ook benieuwd in hoeverre The Galacticos de hoge verwachtingen na hun stomende prestatie in Humo’s Rock Rally konden inlossen met hun debuut-ep Phone Home.

Phone home staat helemaal in het teken van, hoe kan het ook anders, de ruimte. Dat merken we al meteen met het openingsnummer Humble Crumble, tevens de eerste single van het viertal. Een fris en luchtig popnummer die stevig doorscheurt naar het einde van het nummer en die hun trip naar de maan weergeeft. The Galacticos gaan verder op hun elan met I’m with my Girl , die op gang getrokken wordt door de baslijn en duidelijk in de lijn ligt van Weezer en Fence. Ook een goed woordje voor de synths die het nummer een dynamische touch geeft. Ze toveren zowaar een lach op men gezicht. Die lach wordt nog breder wanneer we He Said, She Said horen. Zonder meer het beste nummer op de plaat en toont duidelijk hoe een popnummer nu het best opgebouwd wordt. In He Said, She Said hoor je immers alle componenten van een ideale popsong, van een luchtige strofe tot een catchy refrein en een heerlijk explosief einde. Met Battlestar Galactico horen we het typische Galacticos-geluid. Vooral de solo doet uitschijnen dat The Galacticos duidelijk nog niet aan het eind van hun latijn zitten. Zonder meer ook één van de beste nummers op de EP. Rap Battle kent dan weer een aarzelend begin maar met de inval van de gitaren, komt ook de speelsheid weer aangestormd. Met een refrein, ik verzeker het je, die weken blijft hangen en een knap staaltje van instrumentaal werk tentoon stelt, zorgen The Galacticos voor het orgelpunt van hun eerste EP.

The Galacticos maakten van hun eerste EP een kunstwerkje die best wel mag gekoesterd worden. Van vullertjes is er geen sprake, het is dan ook geen verrassing dat deze recenseur verlangt naar meer van deze olijke bende. Om het met de woorden van The Galacticos te zeggen “Watch out Jesus,they’re coming Through.” Hij is bij deze gewaarschuwd. Sky is the limit maar misschien geldt die limiet net niet voor hen. Dolletjes..

Ons Oordeel: 4/5

Selah Sue @ Baker Street

2009-02-11T11:59:00.000-08:00

Selah Sue geeft van jetje in Baker Street

De Kortrijkse muziekwinkel Baker Street zat afgeladen vol voor het optreden van de rijzende ster uit het Belgische muzieklandschap, Selah Sue. Voor één keer werden de meubelstukken op straat gezet en maakten ze plaats voor een knap podium, gedresseerd door een old-school tapijt. Daarnaast waren ook heel wat kaarsjes terug te vinden en werd de toonbank een bar, waar in plaats van cd’s en ep’s heel wat pintjes en cola’s de revue passeerden. Componenten genoeg dus om een wonderlijk optreden aan te bieden.

Selah Sue kwam aarzelend op gang met Raggamuffin, waarin ze voor de eerste keer haar ragga-stem ontplooide. Die aarzelende start werd volledig weggeveegd met de heerlijke cover van Valerie, bekend van The Zutons, en later trouwens ook gecoverd door Amy Winehouse. Met Mommy vervolgde Selah Sue haar set. Dit nummer is vooral een ode aan haar mama, die zorgt voor haar emotioneel welzijn. Met Break is Selah Sue het intiemst. Het wordt dan ook heel stil in Baker Street. Dat de bezoekers dit wel appreciëren, kunnen we opmaken aan het applaus die steeds luider weerklinkt door de zaal. Met Fyah Fyah bewandelt Selah Sue wederom het Ragga-pad. Daarin haalt ze ook nog eens haar beste MC-kunstjes boven. Genoeg om zelfs even mee te knikken op de heerlijke melodie. Black Part Love klinkt dan weer ingetogen. Het nummer, die vooral zelfappreciatie als thema heeft, is tevens de titel van haar allereerste Ep. Vervolgens kunnen we luisteren naar Explanations die tevens het eerste nummer is die ze ooit schreef. Eindigen doet ze met een Ragga medley, waar ze al haar ragga-idolen nog eens op een rijtje zet. Het volk die aanwezig was in Baker Street had hiermee bijlange nog niet genoeg. Waarop Selah Sue maar een cover inzette van Erykah Badu, met name Danger. Een heerlijke cover was het, mede omdat het haar op mijn armen meermaals recht kroop. En omdat het publiek maar bleef roepen, deed ze er Valerie nog eens bovenop. De laatste versie was trouwens veel beter gezongen dan de eerste.

Selah Sue kende een matige start in Baker Street maar kwam geleidelijk aan in haar ritme waarna ze uitpakte met haar imposante stem. Vooral naar het einde toe kwam ze geweldig op dreef. Getuige daarvan was het grote verschil tussen de eerste versie en de tweede versie van Valerie. Wij zijn dan ook jaloers op de mensen die haar enkele uren later gezien hebben in De Nachten van De Jukte Indoor in Geluwe. Desalniettemin een schitterend optreden van deze jonge deerne die volgende maand gegarandeerd veel meer volk zal treffen op Novarock.

Setlist:
Raggamuffin
Valerie
Mommy
Break
Fyah Fyah
Black Part Love
Explanations
Ragga Medley
Bis:
Danger (Erykah Badu-cover)
Valerie

Hitch: "We doen gewoon waar we zin in hebben!"

2009-02-11T11:54:00.002-08:00

Hitch: “ We doen gewoon waar we zin in hebben!”

Afgelopen weekend vond in Kortrijk de cd-release van Hitch plaats. De nieuwe langspeler van Hitch heet Clair Obscur. Naar aanleiding van deze release die op 9 februari gepland staat, kwam Indiestyle samen met Paul Lamont, bassist van Hitch. Hij vertelde ons maar al te graag over hun nieuwe kunstwerkje.

Dag Paul, Clair Obscur klinkt weer anders dan de voorgaande cd’s. Wat ik me dan afvraag is: “Waar blijven jullie die creativiteit halen om telkens weer vernieuwend te klinken?”, jullie zijn per slot van rekening 15 jaar bezig. Ik kan me voorstellen dat het steeds moeilijker wordt om fris en vernieuwend te klinken. Hoe pakken jullie dit aan?
Paul: Ja en nee, het enige probleem die er bij komt kijken, is dat we steeds vollere agenda’s hebben. Zo wordt het steeds moeilijker om de nodige tijd te vinden om te repeteren en nieuwe nummers te schrijven. Dat maakt het vanzelfsprekend moeilijker om tot nieuwe nummers te komen. Sinds we de cd af hebben, schreven we nog maar één nieuw nummer en wat flarden van andere. Dat is al niet slecht, maar we voelen inderdaad wel dat het momenteel wat trager gaat. Nu, na iedere CD zitten we tijdelijk wel even met een zwart gat. Zo abnormaal is dat niet. En Clair Obscur moet nog officieel uitkomen (nvdr, 09/02/09). Dus nu al bezig zijn met nieuwe nummers is eigenlijk wel een luxe die veel andere bands niet hebben.
Jullie zijn vooral bekend als groep die alles tot in de puntjes zelf doen (het Do It Yourself-principe). Dit keer hebben jullie dat niet volledig gedaan. Waarom gaven jullie, in tegenstelling toto alle vorige cd’s, de productie van Clair Obscur voor een groot stuk uit handen?
Paul: We merkten op de vorige cd’s altijd wel ergens kleine foutjes en akkefietjes op. Het was nooit echt zoals we zelf volledig wilden. Er was altijd wel hier en daar iets waaraan we ons ergerden. Dus daarom was er een grote nood om geld in de productie te steken. In onze 15-jarige carrière moesten we toch één plaat maken waar we met z’n allen voor de volle 100% achter stonden. Daarnaast wilden we vooral werken met mensen die we al kenden van vroeger. Als je vooruit wil raken als band, moet je af en toe eens iets uit handen durven geven. In die zin tilden we dan ook helemaal niet zwaar aan dat Do It Yourself-principe. Het is net interessant om te werken met een professionele producer. Die bekijkt alles van een heel andere invalshoek. Ons vierde lid Hein heeft alles voorgemixt en daarna heeft John Congleton alles hermixt. En het resultaat vonden we super. Men zegt wel eens “verandering van spijs doet eten” en in dit geval klopte dit helemaal.
John Congleton is een zeer bekende producer (o.m. van Nine Inch Nails en Explosions In the Sky). Hoe kwamen jullie hem op het spoor? Kenden jullie elkaar voorheen al?
Paul: Wel ooit speelden we tijdens onze tour samen met zijn band ‘The Paper Chase’. Toen was de verstandhouding al heel goed. We zaten meteen op dezelfde golflengte en hij had ons al eens live zien spelen. Daarom wisten we dat hij de mix van Clair Obscur goed zou aanpakken.
Ik hoorde onlangs in een interview op Studio Brussel dat jullie constant bezig zijn met het beluisteren van andere muziek. Welke bands hebben deze plaat voor het grootste deel beïnvloedt?
Paul: De klankkleur van de groep wordt vooral bepaald door Mich’s gitaar. Zo werd Clair Obscur grotendeels beïnvloedt door de platen waar zijn broer vooral naar luisterde en waar hij nu opnieuw naar luistert. Ik denk dan vooral aan de groepen die je terugvindt in de periode net na de New Wave. Wat ik wel ervaar, is dat we vroeger veel meer teruggrepen naar internationale groepen. Nu worden we al eens beïnvloedt door bekende groepen van het binnenland. Door ondermeer Mauro and the Grooms en dan vooral door TC Matic, waar ik dan meer zelf een grote fan van ben. Die dansbare drums en die rechtlijnige en trage hypnotiserende baslijnen zijn alom tegenwoordig op Clair Obscur.
We hebben ruim 3 jaar moeten wachten op deze plaat. Jullie werkten nooit langer aan een cd, hebben jullie bewust alle tijd genomen om te werken aan Clair Obscur?
Paul: Ja hoor. Wat bij ons vooral speelde, is dat we echt één plaat wilden waar we volledig tevreden over waren. Daarom waren we ook veel meer gefocust op goeie opnames. Was er iets in de opnames die we niet goed vonden, dan namen we het gewoon volledig opnieuw op.
Word je daar dan niet ongeduldig van?
Paul: Helemaal niet, want die motivatie is veel groter, je wil namelijk echt content zijn met die plaat. Ongeduld was er zeker niet.
Ben je dan niet nog kritischer dan normaal?
Paul: Natuurlijk want telkens je iets speelt dat je eerder al gedaan hebt, dan steekt dat tegen. Vind maar eens iets nieuws hé! Het is ook zo dat we niet echt de bezetting hebben om oneindig veel te vernieuwen. We zweren nog steeds bij de ‘Code Of Three’. We probeerden het al eens met vier, maar dat lukt simpelweg niet. Vandaar dat we nu wel veel gebruik maken van geluidssamples om die beperkingen wat open te trekken.
De artwork op Clair Obscur vind ik enorm geslaagd. Wat heeft jullie aangezet om te werken met de Franse Knapfla? Kenden jullie haar werk eerder al?
Paul: Ik hou me eigenlijk niet zo fel bezig met de artwork, dat doet Mich altijd. Hij was ook diegene die alles heeft geregeld met Knapfla. Hij wilde dit jaar iemand anders voor de artwork omdat hij zelf veel te veel werk had om dit nog erbij te nemen.

(noem het toeval of niet, maar net dan komt Mich iets halen uit de koelkast van de backstage, waarop hij maar meteen een antwoord komt geven op mijn vraag)

Mich: Ja, ik kende Knapfla al langer. Zo volgde ik haar al een tijdje op haar myspace. Daar houdt ze een portfolio bij en die werken daaruit konden me wel bekoren, dus stuurde ik haar een mailtje. Ze zag dat enorm zitten. Dan stuurde ik haar wel eens wat teksten of mp3’s van onze nummers op zodat zij dat als uitgangspunt kon gebruiken voor haar werken. Het was vrij goedkoop ook want ze wilde het zelfs voor niets doen. Natuurlijk hebben we haar wel beloond met alle cd’s, t-shirts en posters van Hitch. Dat was het minste dat we konden doen.
Paul: We zijn trouwens heel erg tevreden met wat Knafpla heeft afgeleverd.

(waarop Mich opnieuw rechtstond en terug naar beneden ging.)

Wat ik vooral schitterend vond tijdens het optreden, waren de projecties van die artwork tijdens de show van daarnet. Het gaf jullie optreden echt wel een extra dimensie.
Paul: Ja, dat is waar. Al zullen we dit niet vaak gebruiken op onze volgende shows. Het is simpelweg teveel werk om dit bij ieder optreden te regelen want dan moet je al weer een projector aankopen en dat naar iedere show meezeulen. Maar omdat het nu de cd-release was, mocht het al eens wat meer zijn natuurlijk. Vandaar dat we deze avond uitzonderlijk projecties gebruikten.
We zien dat heel veel groepen die groeien, ook commerciëler worden. Tot nog toe zien we dit niet gebeuren bij jullie. Met de nieuwe kan daar verandering in komen. Zijn jullie daar zelf bang van?
Paul: Helemaal niet, Hitch doet gewoon waar het zin in heeft. En mochten we al commerciëler worden, dan boezemt ons dat hoegenaamd geen angst in. Hoe bekend of onbekend we zijn, dat is een aspect waar we bij Hitch überhaupt niet van wakker liggen. We willen natuurlijk niet dat ze onze muziek gebruiken voor evenementen of zaken waar we zelf niet achter staan. Het Vlaams Belang zou onze muziek bijvoorbeeld niet moeten gebruiken in hun campagnes.
Jullie stonden in 2006 nog op het hoofdpodium van Pukkelpop. Zijn er festivals die jullie met deze set zouden willen doen deze zomer?
Paul: Hoe meer, hoe liever. Er is één festival die we absoluut eens zouden willen doen en dat is Rock Herk. Daar zijn we het met z’n allen over eens. Maar ook Dour en Pukkelpop spreken ons geweldig aan.
Is dat dan niet anders spelen op zo’n groot festival? Want niet iedereen die er staat komt voor jullie.
Paul: Het hoofdpodium van Pukkelpop was wel raar want dan staat het volk zo ver van het podium. Maar alles hangt eigenlijk af van de vibe van de avond. Klikt het met het publiek, dan heb je echt een machtig gevoel over het optreden. Als er bijvoorbeeld maar een optreden is voor vijf man maar die vibe is super, dan is dat veel leuker dan dat je voor 100 man staat te spelen die niet echt geïnteresseerd zijn in je muziek en waar de vibe vanzelfsprekend negatief zal zijn.
De Cd-release was uitverkocht. Wat denk je daarvan? Doet het deugd te weten dat jullie nog niet vergeten zijn in jullie ‘hometown’?
Paul: Wel dat doet natuurlijk deugd. Vooral omdat het de eerste keer is dat het uitverkocht is. Al is dat niet enkel door ons. Vlas Vegas is ‘one happy family’ en dus komen ook veel bands en vrienden uit dat label vaak kijken, daarnaast weten de mensen ook graag waarmee je bezig bent als band, en dat Black Heart Rebellion voor ons stond, heeft daar ook heel veel toe gedaan. Die mannen speelden ook vandaag weer supergoed. Ergens staat het ook wel schoon op je cv dat je de Kreun hebt uitverkocht en als ik dat zeg tegen mijn moeder, is zij ook een keer trots (lacht). Het is ook wel een schone deal hé. Twee goeie groepen + een cd erbij voor slechts 10 euro.
(net als ik aan mijn laatste vragen begin, komt Mich ons weer vervoegen aan tafel om de resterende vragen te beantwoorden)
Het Kortrijkse muzieklandschap zit in een absolute bloeifase. Het regent wekelijks releases van Kortrijkse bands als Ansatz Der Maschine, Black Heart Rebellion, Vandal X, Nomad.. Daarnaast staan er ook nog nieuwe releases op til van Goose en Balthazar. Welke plaats nemen jullie eigenlijk als routiniers in binnen die muziek scène denk je? Doen jullie specifiek iets om jonge en nieuwe groepen te begeleiden in Kortrijk?
Mich: Absoluut. Ik ben ook de labelbaas van Vlas Vegas. Wij gaan ons echt focussen op Belgische groepen. We doen er alles aan om lokale bands zo goed mogelijk ondersteunen. Daarnaast hebben we ook onze eigen club en platenwinkel, we zijn meer dan enkel en alleen een label. We verwachten natuurlijk wel dat de groepen zelf ook wat doen binnen het label. Ze moeten echt geëngageerd zijn voor hun muziek.
Kortrijk heeft de laatste jaren enorm veel geïnvesteerd in muziek. Vooral het grote samenwerkingsproject met Rijsel werpt stilletjes aan zijn vruchten af. Welke voordelen zien jullie in die samenwerking?
Mich: Het belangrijkste is dat het hele netwerk uitgebreid wordt. Wij en andere groepen profiteren daar natuurlijk van mee. België is klein en het clubcircuit heb je heel snel gedaan. Als je constant dezelfde clubs doet, heb je het op den duur ook wel gezien. En als je de interesse verliest, dan beleef je er ook geen plezier meer aan. Wij hebben ook niet echt radiovriendelijke muziek dus wij moeten wel naar het buitenland. In die zin is zo’n samenwerking echt interessant omdat het veel deuren opent. Neem het van mij aan, netwerken zijn uitermate belangrijk.
Laat dat een les zijn, bedankt voor het interview Hitch.

Ansatz Der Maschine @ Budascoop

2009-02-11T11:54:00.001-08:00

Ansatz Der Maschine – Painting Bad Weather on her body : Wat een doortocht!

Het moet gezegd, als reporter kun je al eens flink wat kilometers in de benen hebben van de verplaatsingen tussen de diverse optredens. Zo ook zaterdagavond, want terwijl deze man aan het genieten was van een heerlijk optreden in Baker Street van de populaire Selah Sue, was er aan de andere kant van Kortrijk, met name in de Budascoop een magisch tafereel bezig. Daar stond immers de cd-release van Ansatz Der Maschine op het programma. Onder het motto: ééntje is geentje, vertrok ik net na het optreden van Selah Sue met de fiets razendsnel naar de Budascoop. Toen ik de grote zaal binnenstormde, werd ik ontvangen door Yuko, die als voorprogramma fungeerde. Gelukkig had deze man nog het geluk om de laatste twee nummers van de set te aanschouwen. Want wat ik zag, was verbazingwekkend. Zo speelde Yuko subtiel en ingetogen, afgewisseld met snoeiharde gitaren. Genoeg om deze man heel even te laten vloeken dat hij er niet eerder kon raken. Desalniettemin genoot ik met volle teugen van de twee resterende nummers, ze hadden me in hun ban van bij de beginnoten tot de muziek langzaam eindigde.

Yuko was zelfs zo goed, dat men zelfs heel even vergat wie de hoofdschotel van de avond eigenlijk was. Eén ding stond al vast, Ansatz Der Maschine zou het heel moeilijk hebben om Yuko te overtreffen. Maar integendeel, Ansatz Der Maschine haalde heel makkelijk het niveau van zijn voorganger. Dat was ook niet verwonderlijk aangezien hun cd wat mij betreft één van de betere is die het laatste jaar op de markt werd gebracht. Een recensie van Painting Bad Weather On Her Body heb je overigens de komende dagen nog te goed van Indiestyle. Dat het hen menens was om een goede indruk na te laten op hun cd-release konden we alvast merken aan het totaalpakket. De animaties op de achtergrond waren van excellent niveau en waren zelfs zo sterk gemaakt dat we amper onze ogen op de artiesten konden richten. Die artiesten zagen er trouwens prima uit. Allen hadden ze nog eens hun beste zondagskleren aangetrokken, de blaasinstrumenten straalden en boven de drummer en de violist hingen er gouden kerstballen. Dat alles zorgde voor een aardige setting van het geheel.

Maar de muziek mocht er natuurlijk ook wezen. Zo genoot deze reporter van aardige nummers als Frog Season, Painting Bad Weather On her Body, Mud, Hush…Koala en het intens mooie The Flirt with A Place called Somewhere. We merkten ook op dat de elektronische computerstukken stilaan vervangen werden door strijkers en blazerarrangementen. Genoeg om een soort Keltische klank mee te geven aan de muziek van Ansatz Der Maschine. Dat merkte je dan weer vooral aan Going North die net uit de film ‘Braveheart’ geplukt werd. Dat Ansatz Der Maschine ook wel graag eens een nummer met zang maakten, merkten we aan rapper Joachim Wemel die de lyrics verzorgde van Connect The Dots. Het moment suprème was echter slotnummer Kohn Denny waar de twee saxofonisten bijgestaan werden door een derde saxofonist en een ietwat oudere grijsaard die het trio saxofonisten bijstond. De blazers bliezen als nooit tevoren en speelden de zaal plat. Het was bijna mythisch hoe de strijker op zijn beurt de zachte klanken van de blazers vervolgde. Het was alsof een tornado steeds sterker werd, alsof hij klaar was om miljoenen huizen en streken te vernielen. Want niet veel later kwam er ook een gitaar bij waardoor het geheel helemaal ontplofte. De drums swingden uit de pan en de elektronische invloeden deden menig harten sneller slaan om vervolgens langzaam uit te doven.

Ansatz Der Maschine mag dan wel niet de meest bekende band zijn in Kortrijk. Ze brengen een sound voort die je slechts zelden hoort in ons kleine landje. Met hun nieuwe plaat zouden ze wel eens in staat kunnen zijn om definitief door te breken. Daarnaast blijft Ansatz Der Maschine gewoon een steengoede liveband. De Budascoop, die de ideale setting bleek te zijn voor deze muziek, zal hun doortocht dan ook lang niet vergeten. Evenals de aanwezigen overigens want zij zullen wellicht net als mij het gevoel hebben dat ze met Ansatz Der Maschine één van de beste optredens ooit gezien hebben in Kortrijk. Wat een doortocht..

Hitch - Clair Obscur

2009-02-11T11:50:00.002-08:00

Hitch – Clair Obscur: Oud maar nog lang niet versleten

Hitch is niet voor niets een fenomeen in het Kortrijkse muzieklandschap. De band, die dit jaar zo’n 15 jaar bestaat, brengt met Clair Obscur immers hun 5de langspeler op de markt. Met Clair Obscur druisen ze tevens in tegen het Do It Yourself-principe. Zo werd deze voor het eerst in hun carrière gemixt door een professionele producer genaamd John Congleton, die reeds de productie van kleppers als Explosions in The Sky en Nine Inch Nails verzorgde. Wanneer het geheel dan nog eens gemastered is door Allan Douches, die dit ook deed voor Radiohead en Converge, kun je wel stellen dat er hoge verwachtingen zijn voor deze plaat. Wij werden alvast gecharmeerd door de artwork, die in tegenstelling tot andere jaren, gebeurde door de Franse Knapfla.

En Hitch leverde weer helemaal iets anders dan wat we gewoon zijn van hen. Zo liet Clair Obscur ons huiveren met de stormram Choking On air, die aan een razend tempo begint, halverwege explodeert om ons dan helemaal omver te blazen aan het einde. De absolute klepper op de plaat is echter het tranceverwekkende Burn this Place, die ons meermaals kippenvel verzorgt. Dat Hitch dit jaar ook zijn heil zocht in het noise-genre merken we aan het slotnummer The Paper Beast, die traag op gang komt alvorens uit zijn voegen te barsten, Old Modena, die ons zelfs even doet denken aan Millionaire en The Day Kid C bit the Dust, waarbij we vooral de heerlijke tranceverwekkende stem onthouden. Daarnaast heeft de nieuwe Hitch ook oog voor psychedelische songs. Denk maar aan het schitterende This Is where it ends, en We were all wrong die als een trein voorbijraast. Maar Hitch vergat ook op Clair Obscur zijn roots niet. Want naast de vernieuwende songs, heeft Hitch ook nog heel wat rechttoe, no nonsens nummers gemaakt. Zo brult Carbon Wheels staalhard door de boxen, zijn Dirty Trixxxxxxx en Art Nouveau heerlijk vuile en vettige rocknummers en schrikken we ons een hoedje met Dance Dance Dance, die doordrenkt is van de razernij.

Clair Obscur is zonder twijfel de beste in de Hitch-reeks geworden. Hitch combineert wederom de snedige no nonsens-rock met psychedelica en noise-invloeden. En dat is dan ook meer dan voldoende om ons volledig van onze sokken te blazen. Met dit album moet Hitch moeiteloos op menig festivalpodia raken. Onze harten hebben ze alvast veroverd.

Hitch @ De Kreun

2009-02-11T11:50:00.001-08:00

Hitch @ De Kreun – Een thuiskomst van jewelste

Hitch is een begrip in Kortrijk, hun muzikale carrière duurt immers reeds 15 jaar. De Kreun zat dan ook afgeladen vol voor de rentree van Hitch in thuisstad Kortrijk. Maar liefst 250 mensen waren razend enthousiast om het nieuwe werk van Hitch te horen. Ze hadden niet voor niets 3 jaar gewerkt aan Clair Obscur, de langspeler waar je de komende week nog een recensie van te goed hebt. We waren dan ook benieuwd naar het resultaat van hun jarenlange zwoegen.

We werden opgewarmd door The Black Heart Rebellion. Nog zo’n talent uit de Vlas Vegas-familie. The Black Heart Rebellion is een mengelmoes van melodische post hardcore en Screamo. Dat ze zullen doorbreken in de hardcorescène staat buiten kijf. Vooral met heerlijke vertolkingen van The Darkest Of Men en Erase Redraw Our Maps konden ze indiestyle bekoren. Velen werden dan ook, net als ons, achterover geblazen van de vele decibels die deze Kortrijkzanen creëerden. Zeer zeker het ideale voorprogramma voor Hitch.

Daarna was het dus reikhalzend uitkijken naar de ervaren rotten van Hitch. Voor een cd-release mag het al wat meer zijn, moeten ze gedacht hebben bij Hitch, want op de achtergrond zagen we de schitterende geprojecteerde beelden van de Franse Knapfla die ook de artwork verzorgde van Clair Obscur. De fans kwamen echter niet voor de beelden maar wel voor de muziek. Na een ietwat aarzelend start, trok Hitch fel door met Carbon Wheels, een eerste mokerslag van jewelste. Hier en daar trokken er al eens jeeha’s door de zaal. Die werden steeds luider naarmate de set vorderde. Vooral het schitterende tweeluik Choking On Air en Dirty Trixx zorgden voor een eerste hoogtepunt. Choking On Air deed ons daadwerkelijk ook naar lucht happen en Dirty Trixx deed ons zelfs even denken aan The Datsuns. Van dan aan beklimt Hitch een ander pad. De noise-invloeden die we ook op Clair Obscur alom tegenwoordig zijn, komen de kop opsteken en zo raast Hitch door tot het einde van de show met op het einde nog een absolute tornado om de boel die tot dan toe nog recht stond, neer te halen. Hitch mag dan wel al 15 jaar zijn, versleten zijn ze zeker nog niet. Deze liveband zou wel eens verschroeiend kunnen uithalen op menig festival deze zomer. Wij trokken alvast diep onder de indruk terug naar huis. Heerlijke show!

John Frusciante - The Empyrean

2009-02-11T11:48:00.000-08:00

John Frusciante – The Empyrean

Er valt veel te zeggen over John Frusciante. De man die vooral furore maakt als gitarist van de Red Hot Chili Peppers is niet alleen goed in het soleren, hij kan ook nog een goed stukje zingen. Er valt echter wel heel wat te zeggen over zijn solowerk. Frusciante was immers jarenlang verslaafd aan drugs, hij moest er zelfs de Peppers noodgedwongen voor verlaten. Daardoor verdween zijn grootste bron van inkomsten, waarop hij dus maar op z’n eentje begon om zo de benodigde centen te verdienen voor de aankoop van zijn drugs. En met succes want Frusciante maakte immers altijd goede platen. Dat hij nu met een nieuwe op de proppen komt, mogen we haast vreemd noemen want de drugsproblemen bevinden zich reeds lang achter hem en hij werd zelfs opnieuw opgenomen als vaste gitarist van de Red Hot Chili Peppers. Is het een voorteken of heeft hij creativiteit op overschot? Genoeg redenen om deze plaat eens van naderbij te bekijken, me dunkt!

En we hebben er geen spijt van. John Frusciante stelt zijn grootste talent weer met volle teugen tentoon. Zo bruist de cd van het heerlijke gitaarwerk van Frusciante. Enerzijds intiem met het weemoedige en ingetogen Song to The Siren en dan weer gierend met Unreachable. Maar ook met God die beenhard door de speakers brult. De rauwe stem van Frusciante komt hier subliem tot uiting. Een eerste hoogtepunt dringt zich dan ook aan. Helaas onze hoop was ongegrond, in plaats van een hoogtepunt krijgen we met Dark/Light een flauw en mak nummer. Jammer voor de opbouw die tot dan toe vlekkeloos liep. Dark/Light klinkt weinig vernieuwend en staat in schril contrast met de vorige nummers. Heaven klinkt dan wel weer beter. Al kunnen we nog niet spreken van het beste nummer van de plaat. John Frusciante horen we immers het liefst in zijn meer up-tempo nummers. Enough of Me, waar de backing vocals het nummer wat meer diepgang geven, past binnen dat profiel. Het is echter met Central dat de plaat weer op dreef raakt . Het zijn vooral de drums die het nummer een strakke beat geven, met de huilende gitaar op de achtergrond krijgen we wederom een typisch Frusciante-nummer. De schreeuw in het refrein doet zelfs even het haar op onze armen rechtstaan, wat natuurlijk een goed teken is. Toch is het de bijzonder experimentele uitloper die ons even in de ban houdt. One More of Me klinkt dan weer volledig anders, al zal de stem daar vooral voor gezorgd hebben. Het zijn vooral de adembenemende strijkersarrangementen die voor een heerlijk intrigerend nummer zorgen. Met het experimentele After The Ending komt The Empyrean tot z’n einde in een plaat die moeilijk op gang kwam maar naar het einde toe steeds meer kon overtuigen.

Mensen die eerder werk van John Frusciante kennen, zullen me gelijk geven als ik zeg dat die voornamelijk gericht waren op het gitaarwerk en zang slechts op de tweede plaats kwam. John Frusciante heeft echter een nieuwe stap gezet met deze plaat. Zo is het een ideaal samenspel geworden van experiment en gitaarwerk waarbij zang deze keer op de voorgrond treedt. Het mag dan wel geen hoogvlieger zijn, een degelijk album is het zeker wel. John Frusciante heeft zich overtroffen en dat maakt ons bovenal blij.

Ons Oordeel: 3,5/5

James Yuill - Turning Down Water For Air

2009-02-11T11:46:00.000-08:00

James Yuill – Turning Down Water For Air

Als we van één revelatie van 2009 zeker zijn, is het James Yuill wel. Daar zorgde hij reeds voor met zijn schitterende cover van "Packed Like Sardines In A Crushed Tin Box" van zijn grote idool Radiohead. De stijl van James Yuill kan je nog het best eigenzinnig noemen. Zijn vreemde combinatie tussen folk en electro heet voortaan folktronic en laat het kampvuur versmelten met groovy beats. Daardoor voegt hij zichzelf bij het selecte groepje van artiesten die hun laptop deden versmelten met de charmes van een akoestische gitaar. Genoeg stof dus voor een tweede langspeelplaat. We zijn dan ook benieuwd of James Yuill hiermee daadwerkelijk de hoge verwachtingen kan inlossen.

Dat er potentieel zit in James Yuill bewijst hij meermaals op de plaat. Vooral met het indrukwekkende Head Over Heels die als eerste hoogtepunt doorheen merg en been raast. Dit komt mede door de meeslepende beat, de belletjes op de achtergrond en de intrigerende engelenzang. Dit vloeit samen in een symbiose van tragiek, speelsheid en intimiteit. Een tweede hoogtepunt komt er met Over The Hills waarbij het refrein daadwerkelijk de hele dag als een dogma door je hoofd zweeft. Om dan nog maar te zwijgen van het rustige How Could I lose? Een nummer die weemoedig klinkt, mede door het gebruik van de huilende strijkers en de magische samenzang. Dat James Yuill ook de zware beats niet verafschuwt blijkt uit de heerlijke pompende nummers Left Handed Girl en No Pins Allowed. Twee nummers waarbij we werkelijk met verstomming geslagen worden door de ronkende beats die James hanteert. Daarnaast haalt James ook nog een hoog niveau met The Ghost , die ons zowaar doet denken aan de muziek van José gonzales, het heerlijke intieme No Surprises, het bloedmooie Breathing In en het wondermooie She Said in Jest die ongelooflijk hard blaast naar het einde toe en zelfs even een ‘los campesinos’-gevoel teweegbrengt. Toch is het niet allemaal rozengeur en maneschijn want de matige opener You Always do, het makke This Sweet Love en het bijzonder kleffe slotnummer Somehow mochten naar mijn mening gerust geschrapt worden.

Al bij al leverde James Yuill een goeie plaat af die je vastgrijpt van bij het begin en die je jammer genoeg ook enkele nummers voor het einde langzaam lost. De weg naar de absolute doorbraak is nog lang voor James Yuill maar met deze cd heeft hij alvast een stap dichter gezet. Geen topper maar ook geen onaardig album. Laat ons alvast hopen op een even goede of zelfs nog betere derde.

Onze beoordeling: 3/5

J Tillman - Vacilando Territory Blues

2009-02-11T11:43:00.000-08:00

J. Tillman – Vacilando Territory Blues : Vlagen van ongeziene klasse..

Het jaar is nog maar pas begonnen en de kans dat we de plaat van 2009 al ontvangen hebben, is bijzonder groot te noemen. Dat de drummer van Fleet Foxes reeds enkele jaren een solo-project heeft, is al langer bekend, maar tot nog toe waren we niet onder de indruk. Dat heeft J. Tillman ongetwijfeld gemotiveerd. Vacilando Territory Blues is immers een geniaal meesterstuk geworden. We konden deze plaat dan ook niet zomaar naast ons laten liggen tijdens deze, voor velen, drukke examenperiode.

Dat het een ingetogen plaat lijkt te worden, merken we al meteen aan beginnummer All you See en No Occasion. Het bloedmooie Fistborn zorgt voor een eerste hoogtepunt. Kippenvel is het enige woord die we hiervoor veil hebben. Vessels gaat verder in die sfeer en houdt het haar op onze armen en benen recht. Om dan nog te zwijgen van het geweldige James Blues. Een nummer die anders klinkt dan zijn voorgaande en zowaar zorgt voor een vrolijke nasmaak. Let vooral op het handgeklap die zorgt voor een kampvuurgevoel. Steel On Steel klinkt dan weer geweldig bombastisch. Genoeg om ons hoofd zelfs mee te schudden op de enthousiaste drums. Daarna doet J. Tillman het weer rustiger aan met Laborless Land en Barter Blues, waar vooral de strijkers met de eer gaan lopen. Net wanneer we voelen dat onze aandacht wegglijdt, komt het fenomenale drieluik New Imperial Grand Blues, knap staaltje van pompende blues die als een stoomtrein voorbij giert, Master’s House, die getuigt van ongeziene klasse en Someone With Child, die dweperig menig harten in vervoering zal brengen. Met Above All Men, let vooral op de melancholische strijkers en Vacilando Territory, die voor een briljant hoogtepunt zorgt, komt de plaat op een wonderlijke manier aan zijn eindpunt.

J. Tillman bezit een kwaliteiten die slechts weinige singer-songwriters gegund is. Hij zingt met gevoel, de plaat is zondermeer één van de meest ingetogen platen van de afgelopen jaren geworden en verveelt geen seconde. De manier waarop hij intimiteit creëert en tevens onnoemelijk veel kracht op ons vrijlaat, getuigt van grote klasse. Het lijkt erop dat J. Tillman met deze parel klaar een stap richting wereldfaam gezet heeft. Wat mij betreft, nu al de revelatie van 2009.

Ons oordeel: 5/5

Uzi & Ari - Headworms: Insert Disc.. Play ... Ogen Dicht.

2008-12-06T05:56:00.000-08:00

Uzi & Ari – Headworms: Insert Disc.. Play … Ogen Dicht

Soms zijn er zo momenten waarop je als recenseur volstrekt gelukkig wordt. Soms is dat ten gevolge van een goed optreden maar meestal is dit omdat je een plaat gevonden hebt die je maar blijft herontdekken. Zowat iedere luisterbeurt opnieuw. Uzi & Ari behoren sinds kort tot die enkele bands die me konden bekoren vanaf de allereerste minuut. Reden te meer waarom ik ze jullie niet kon onthouden. Uzi & Ari is gegroeid uit een eenmansproject van frontman Ben Shepard. Een singer-songwriter die sinds 2003 de ondersteuning kreeg van enkele steengoede muzikanten. Uzi & Ari, die hij overigens heeft van de film The Royal Tenenbaums, is sindsdien geen onbekende binnen het muzieklandschap. Zo brengen ze met Headworms reeds hun derde langspeler uit en toeren ze ook door zowat gans de wereld.

De plaat wordt op gang getrokken met “Missoula” , een heerlijk dreigend nummer die zelfs heel even het niveau van Radiohead benadert, mede door de heerlijke blaas- en strijkersarrangementen. Het kippenvel is nu reeds aanwezig. Het houdt aan met “Patron Saints”, een breekbare, ingetogen song waar vooral de piano de show steelt. De climax bereikt zelfs hoogtes waarvan ik dacht dat enkel Sigur Rós ze kon bereiken. Een derde hoogtepunt komt er met “Magpie’s Monologue”, een nummer waarbij de stemmen van Ben Shepard en Catherine Worsham perfecte samengaan en zelfs even aan Damien Rice en Lisa Hannigan doen denken. Hier zijn het vooral de huilende instrumenten die het nummer helemaal doen openbarsten. Een laatste hoogtepunt komt er met “Ghost On the Windowsill”, een bloedeerlijk en ingetogen nummer waarbij je de strijkers sluimerend op de achtergrond steeds intenser hoort worden, om vervolgens op een adembenemende manier te versmelten met de al even bombastische blazers. Stuk voor stuk nummers die de perfectie strelen. Met titelsong “Headworms”, waar er bij iedere luisterbeurt wel nieuwe klanken te ontdekken vallen, “Thumbsuckers”, waar we een uniek stemtimbre van Ben Shepard horen, en “Hold Your Horses” zijn er ook nummers die gewoon steengoed zijn. Het zijn vooral de strijkers en de blaassectie die voor de nodige pracht en praal zorgen. Enige mindere nummers zijn “Wolf Eggs” die niet de magie bezit waar Uzi & Ari voor garant staan en “Comforts”, een intermezzo van anderhalve minuut maar net te kort is om je vast te grijpen. Met “Paper Cut’s”, die zonder twijfel op ‘In Rainbows’ van Radiohead hoort, eindigt dit knappe huzarenstukje naar onze mening veel te vroeg.

Uzi & Ari zorgden voor een plaat met tien geniale nummers en zijn zonder twijfel een band om in de gaten houden. Met Headworms zorgden ze voor een combinatie van vele muziekbands die stuk voor stuk gevestigde waarden zijn. De experimentele klanken van Múm, de strijkers en blazers van Sigur Rós, de dweperige stem van Thom Yorke en bij vlagen zelfs de samenzang van Damien Rice en Lisa Hannigan bezorgen Uzi & Ari een unieke sound die verfrissend is voor het huidige muzieklandschap. Genoeg gebabbeld nu.. Insert Disc.. Play .. Ogen dicht.. En relaxen maar.

Oordeel: 4.5 / 5

Confuse The Cat - Kericky

2008-11-28T15:45:00.000-08:00

Confuse The Cat – Kericky: Een schitterend staaltje Post-Punk

Het is altijd fijn als we plaatjes in ontvangst mogen nemen van bands die het ook maken zonder Humo’s rock rally. In tijden waarin Post-punk langzaam maar zeker zijn neus aan het vester steekt, denk maar aan The Editors en The National, zijn we altijd fier als België met iets op de proppen komt. Dat Confuse The Cat niet zo populair is, wisten we al eerder. De vorige plaatjes ‘Kiss Kiss Kissinger’ en ‘New Medicine’ waren immers geen al te groot succes. Toegegeven, als Confuse the Cat echt absoluut de top wilt bereiken, moest het dat eigenlijk al gedaan hebben met de vorige plaat. Het lijkt er alvast op dat het met Kericky voor het uur van de waarheid staat.

Kericky is een bijzonder experimentele plaat geworden die zweeft tussen de dub, zoals het schitterende “Jackal at 10 ‘O clock”, het beste nummer op de plaat die zelf eventjes doet denken aan de legendarische band The Clash en post-punk, zowat al de rest. Andere hoogtepunten komen er met “Get The Bullets” die met zijn opzwepende en tevens dreigende bas helemaal ten berge rijst, en met “CU on the money” en “Ironic Deep”, twee nummers waarbij we Confuse The Cat op hun best horen. Briljante zang en in het bijzonder samenhang zorgen er meermaals voor dat het haar op mijn rug recht komt. Dat Confuse The Cat ook kan verrassen, bewijzen ze met “Koi”, geschreven vanuit het standpunt van een vis en met Black Birds, een zinderend eindnummer waarbij gitaar en bas elkaar stevig bestoken met sterke riffs en zo een ultiem einde vormen. Helaas zijn er ook minpunten aan de cd. Zo zijn Yeah Yeah, al wordt deze nog gered door de pompende bas op de achtergrond, Snaky Eyes, Planet Kroton en Paul’s Eyes teveel van hetzelfde en missen ze aan kracht om je helemaal perplex te laten staan. Al zijn dit slechts voetnoten van een voor de rest volstrekt fijne plaat.

Confuse The Cat is dan wel niet het beste die België ooit heeft gekend, dankzij producer Luuk Cox (Shameboy) zorgden ze voor een schitterend staaltje post-punk. Met Kericky moeten ze zeker in staat zijn om menige harten te veroveren dit jaar. Laat ons alvast hopen dat Confuse The Cat in het kielzog van Johnny Berlin kan komen om de Post-punk hype in België een extra boost te geven. Want het zou zonde zijn, mocht de meest onderschatte Belgische band niet de erkenning krijgen die het verdient.

Ons oordeel: 4/5

The Killers - Day & Age

2008-11-28T15:42:00.000-08:00

The Killers – Day & Age: Rest In Peace?

Ikzelf heb best wel goede herinneringen aan The Killers. Met Mr Brightside zorgden ze naar mijn mening voor één van de beste nummers aller tijden. Hun debuutplaat ‘Hot Fuss’ werd dan ook goed onthaald door de pers. Dat leverde hen zelfs een grammy-nominatie voor beste album op. Ook met hun opvolger ‘Read My Mind’ pakten ze goed uit. Ze onderstreepten dit met hun fenomenale optreden op Rock Werchter 2007. De verwachtingen voor ‘Day & Age’ waren dan ook hooggespannen voor deze derde plaat.

Helaas moeten we menig muziekliefhebber teleurstellen. The Killers klinken saaier dan ooit en zorgden voor een enorm dieptepunt in hun prille carrière. Vooral “A dustland Fairytale”, “I can’t Stay”, “Neon Tiger” en “The World We Live in” zijn simpelweg barslechte nummers. Het sluimert traag en zonder schroom voorbij, zonder dat we ook maar één woord onthouden. Met “Joy Ride” brengen The Killers ook wat commerciële pop mee op hun plaat. Het is dan wel vernieuwend, wij zijn er niet zo’n grote fan van. Waren er dan wel goede songs? De recente single “Human” en “Spacemen” kunnen er wel nog door. Het zijn de typische Killers-songs die je ook wel op de twee eerder verschenen platen zou kunnen zetten, al vinden we het niet het beste dat de groep ooit bracht. De overbodige en ronduit irritante synthesizers en de overmaat aan basdrum ( lees handjesklap!) zorgen voor de grootste bron van ergernis. En het laatste nummer “Goodnight, travel well” begint veelbelovend maar mondt uit in een anti-climax in plaats van de climax waar we zo naar verlangden. We mogen ook zeker niet vergeten te vermelden dat “Losing Touch” en “This is your life” de beste nummers van de plaat zijn. Vooral de intro’s bij de beide nummers zijn schitterend, evenals de bijzonder aanstekelijke refreinen.

The Killers konden me helaas helemaal niet bekoren met hun recentste album. Te klef, te traag en te saai om mijn aandacht ook maar één moment te kunnen trekken. Het lijkt erop dat The Killers na hun blitzstart langzaam maar zeker uitdoven. Rest in Peace The Killers?

Ons oordeel 1/5

Los Campesinos - We Are Beautiful, we are doomed

2008-11-28T15:38:00.000-08:00

Los Campesinos – We Are Beautiful, we are Doomed : Een verslaving erbij.

Gisteren traden Los Campesinos op in de Botanique samen met Lovvers en Sky Larkin. Daar stelden ze hun nieuwe plaat “We are Beautiful, we are Doomed” voor. Je kunt hier in de loop van de dag nog een verslag van hun optreden verwachten. Wij stellen alvast de nieuwe cd voor aan jullie.

Wie Los Campesinos kent, weet waaraan zich te verwachten, met name vrolijke luchtige indiepop. Wat we echter niet verwacht hadden was dat deze vrolijke bende van Cardiff amper 9 maand nadat hun debuutalbum kwam, al een nieuw album uit had. De nieuwste Britse hitsensatie moest bevestigen met deze plaat en dat deden ze feilloos. Nadat ze er heerlijk invliegen met het beste nummer van de plaat Ways to make it through the Wall – we zouden nog bijna geloven dat ze wachten op een catastrofe -vervolgen ze hun weg met Miserabilia, een bloedmooi en intens gebracht nummer waarin de stemmen van Alexandra Campesinos en Gareth Campesinos perfect samensmelten. Let trouwens ook op de samenzang aan het einde van het nummer. Ze vervolgen hun perfecte start met titelnummer We are Beautiful, we are Doomed. Een energiek nummer die van begin tot einde scheurend voorbijgaat. En zonder meer ook geldt als één van de beste nummers op de plaat. Het is het folkkantje die ervoor zorgt dat dit nummer zo uniek is. Vooral de instrumentale explosie aan het eind van het nummer laat de plaat helemaal uit zijn voegen barsten.

Via Between an Erupting Earth and an Exploding Sky – een rustig intermezzo – krijgen we even de tijd uit te blazen na een intens begin die opnieuw op gang komt met de basintro van You’ll need those Fingers for Crossing. Een bloedmooi sober nummer waarbij de energie vooral vanuit de kleine belletjes komt. Een accent die de sfeer van het nummer volledig bepaalt. It’s never that easy though, is it? is dan weer een typisch Campesinos-nummer, energiek met de schitterende lyrics van Gareth. “As if I walk into the room to see my ex-girlfriend, who by the way I’m still in love with” is slechts een kleine weergave van hoe cool de lyrics wel zijn. End Of The Asterix en Documented minor Emotional Breakdown #1 gaan verder in die stijl. Met Heart swells/pacific daylight time en All Your Kayfabe Friends eindigt de plaat grandioos. Allereerst brengt Gareth het intiemste Campesinos-nummer ooit om vervolgens te eindigen met het laatste greintje energie van All Your Kayfabe Friends.

Los Campesinos is erin geslaagd om nauwelijks 9 maand na hun debuut wederom een schitterende plaat op de markt te brengen die menig muziekliefhebbers zal boeien van begin tot einde. Los Campesinos zijn beter dan ooit en de stap naar ultieme naamsbekendheid is met deze plaat alweer heel wat kleiner geworden. Wij zijn fan, en u?

Ons oordeel: 4/5

Flip Kowlier @ Kortrijk

2008-11-28T15:33:00.000-08:00

Verslag Flip Kowlier live in Stadsschouwburg Kortrijk op 6 november - Hele aardige set en bij vlagen zelfs geniaal

De stadsschouwburg in Kortrijk zat gisteren afgeladen vol. De week van de singer-songwriter werd dan ook ingehuldigd met een optreden van de West-Vlaamse charmezanger Flip Kowlier. Dat Flip Kowlier een echte hype is bij de jongeren, wisten we al langer. Maar dat hij ook scoort bij het oudere publiek, was voor ons een nieuw gegeven. De lof heeft hij alvast niet gestolen. Hij wordt dan wel heel vaak zwaar onderschat als zanger en gitarist, toch weekt hij iets los bij het volk. Je zou het sympathie kunnen noemen, ik noem het x-factor… Flip Kowlier, die overigens vorige week zijn laatste nieuwe plaat bij de Humo voegde - maar goed dat het deze week niet was - speelde nagenoeg briljant in de stadsschouwburg. Een opmerkelijke feit voor de mannen onder ons: Isolde Lasoen verving Karel De Backer aan de drums omdat die laatste een optreden had met Novastar. Een verslag ter plaatse…

Dat Flip Kowlier intiemer dan ooit tevoren is, bewees hij reeds met zijn plaat “De Man Van 31”. En dat wilde hij duidelijk tonen aan het oudere publiek. Met titelsong “De Man van 31” en het bloedmooie “Ilse Zegt” zorgde Flip feilloos voor een eerste orgelpunt in het optreden. Maar Flip kan naar eigen zeggen ook eindelijk eens de rustige nummers spelen waarbij entertainment en ambiance niet op de eerste plek komen. Daarvoor rakelde hij nog eens het geniale “In ’t park” op. Waren er dan nog enige hoogtepunten. Jazeker, want na het intieme gedeelte was het tijd voor volle ambiance. Het nummer 1-gebied van de inmiddels 32-jarige Flip Kowlier. Zo zorgde hij met de kleppers “Bistje in m’n Oofd”, “Welgemeende Fuck You” en “Min Moaten” voor een leuke sfeer. Zij het niet optimale sfeer want daar leende het publiek zich niet echt toe. Het absolute orgelpunt en kippevelmoment van de avond was weliswaar bisnummer “De Grotste Lul van ’t Stad” dat hij geheel akoestisch speelde. Genoeg om helemaal te huiveren.

Waren er dan ook minpunten aan de set? In de overgang van het intieme gedeelte naar het ambiancegedeelte zat Flip Kowlier er soms wel eens naast maar het waren vooral de saaie nummers “Ti Woa”, “Ik Ben Moe” en “Meiske” die zorgden voor een tere plek in de set. “Meiske” loste hij wel nog goed op met een schitterende muzikale ontknoping. Ander minpunt was het ontbreken van die andere twee topsingles “In De Fik” en “Smetvrees”. Flip Kowlier speelde een hele aardige set en was bij vlagen zelfs geniaal. Het was een genot voor het oor en dat hij zich ook amuseerde, kon je duidelijk opmeten aan zijn ongelooflijk grappige humoristische tussenstukken. Genoeg om het volk helemaal te bespelen. Tenzij je van Roeselare kwam natuurlijk. Goed gedaan, Flip!

Setlist:

1. Man van 31

2. Kzie u hirne

3. Angelo & Angelique

4. Ilse zegt

5. In ’t park

6. Ti Woa

7. Donderdagnacht

8. Ik ben moe

9. Bistje in m’n Oofd

10. Caravan

11. Welgemeende fuck you

12. Min moaten

13. El Mundo Kaputio

14. De grotste lul van’t stad

15. Meiske

2008-10-27T13:56:00.000-07:00

Noteer deze alvast in uw concertagenda...

De winter nadert en dat zult u als muziekconsument geweten hebben. Kortrijk biedt ons wederom een goedgevulde novembermaand. We lichten er twee optredens uit, met name Flip Kowlier op 6 november en Woven Hand op 22 november. Beide optredens zijn producties van %muziekcentrum Track in samenwerking met De Kreun en Next en vinden plaats in de stadsschouwburg op het schouwburgplein.

Flip Kowlier is stilaan een gerenommeerde artiest in Vlaanderen. Wie in het plat Izegems drie schitterende platen kan vullen en daarmee zelfs tot in Limburg furore kan maken, is de onderscheidingen meer dan waard. De kersverse papa is na zijn derde plaat actueler dan ooit en dat zal enkel nog vermeerderen want zijn vierde en tevens liveplaat ‘Live In De Living’ komt morgen uit in de Humo en zal niet in de winkels verschijnen. Flip Kowlier zal dus ongetwijfeld voor een vol huis spelen op 6 november.

Woven Hand is dan weer van een heel ander kaliber. De band uit Denver is een absoluut kopstuk in de muziek scène. Zo gooiden ze recent nog een cd op ons af. Ten Stones is een ongelooflijk strakke plaat die zonder meer tot de categorie van sterke platen van 2008 behoort. De Amerikaanse band komt die plaat met plezier voorstellen op 22 November. Een aanrader voor iedere muziekliefhebber.

Wij zijn erbij, en u??

2008-10-27T13:50:00.000-07:00

Liam Finn – I’ll Be Lightning: De appel valt niet ver van de boom

Liam Finn, bij weinig mensen zal het wellicht een belletje doen rinkelen. Hij raakte eigenlijk vooral bekend als zoon van Neil Finn (Crowded House). Liam Finn is een 25-jarige singer-songwriter van Australië. Als kind verhuisde hij naar Nieuw-Zeeland. Daar werd hij frontman van de Nieuw-Zeelandse band Betchadupa. Tegenwoordig probeert Liam Finn het alleen. Deze jongeman geldt als een wonderkind in de Indie-scène. Omdat I’ll Be Lightning deze week te beluisteren is op de luisterpaal, kon de recensie niet op zich laten wachten.

Na een rustig begin met kleppers als Better to Be en Second Chance die baden in soberheid en intimiteit vervalt Liam Finn in de nodeloze herhaling van Gather to the Chapel. Een nummer die simpelweg niet goed genoeg is. Teveel van het zelfde en nauwelijks een ster waard. Met Lead Balloon toont Liam Finn zich dan weer van een geheel andere kant dan we van hem gewend zijn. Een scheurend lied die naar het einde helemaal uit zijn voegen barst. Zonder meer één van de betere nummers op de plaat. Met Fire in Your Belly haalt Liam Finn weer de nodige intimiteit op. Een rustig en mooi nummer maar we hebben al beter van hem gehoord. Vergelijkingen met The Beatles zijn niet ver weg. Lullaby, Energy Spent, Music moves my Feet en Remember When gaan verder in die stijl met de experimentele klanken die ons de schoonheid van zijn muziek tonen. Een nieuw hoogtepunt dringt zich aan met Wise Men. Een heerlijk rustig en intiem nummer die ons keer op keer kippenvel bezorgt. De klanken vallen perfect in elkaar en het eindstuk is ronduit schitterend. In This Place is killing me klinkt hij smeriger dan ooit. Wederom horen we een begenadigde Finn. Het kippenvel van daarnet houdt nog steeds aan wanneer we zowaar beginnen te dromen op de muziek. Let vooral op de uitstekende strofes en het bombastische eindstuk. Daarna doet Finn het weer rustiger met titelnummer I’ll be Lightning. Een lied straight from the seventies die op een rustige manier voortkabbelt. Dichter bij The Beatles komt hij wellicht nooit meer. Met Wide Awake on the voyage Home en Shadow of your man beëindigd Liam Finn de plaat op een voortreffelijke manier.

I’ll Be Lightning is een fijne en intieme plaat geworden die je meeneemt in een reisje rond de wereld. Niet zozeer de plaat van het jaar maar toch eentje die we jullie niet konden onthouden. Liam Finn toert nog de rest van het jaar rond met The Black Keys. Een plaatsje die hij verdient. Knappe plaat.

Liefhebbers kunnen Liam Finn op 23 November zien in De Vooruit in Gent.

Beoordeling: 3/5

2008-10-25T02:23:00.000-07:00

Angela Desveaux & The Mighty Ship: Pracht en Praal

Eerlijk gezegd, kende ik helemaal niets van Angela Desveaux toen ik dit plaatje in mijn handen kreeg. Dat is ook niet zo verwonderlijk. Veel potten heeft deze Canadese dame nog niet gebroken. Haar debuutplaat Wandering Eyes had slechts een gering succes. Ze is echter vastbesloten om met haar nieuwste plaat, The Mighty Ship, wel het ultieme succes te bereiken. De cd kwam uit op Thrill Jockey. Hetzelfde label als The Sea & Cake, en dat is toch wel een heuse referentie.

De cd trekt zich op een schitterende wijze op gang. Meteen wordt de prachtige stem van zangeres Angela in de verf gezet. In Other Side bewandelt ze moeiteloos het intieme pad. Dat ze een echte countrystem heeft, kun je al gauw merken aan het refrein. Let ook op de schitterende backing tijdens de strofes. Sure Enough klinkt dan weer opgewekter. Daarbij toont ze al meteen dat haar stem ook voor het luchtige popgenre gemaakt is. En ook Hide From You is eentje om in te kaderen. De mix tussen pop en country kun je wederom zeer goed horen. Het gitaarspel is typische country maar de luchtige zanglijntjes zorgen voor een frisse sound. Vergelijkingen met KT Tunstall zijn niet ver weg. The Way You Stay is het vervolgnummer op deze tot dan toe fijne plaat. Opnieuw de frisse sound die we hoorden bij de eerste nummers en vooral een zeer catchy refreintje.

Daarna doet Angela het rustiger aan met de intieme countryballade Joining Another. Wederom blinkt de sublieme stem van Angela uit. Dit is echter slechts het opstapje naar het eerste hoogtepunt van de plaat. Want na een schitterende intro komt immers HET typische countrynummer van de plaat, The Mighty Ship. De schitterend blaasarrangementen en zang vormen dit huzarenstukje om tot een heerlijk geheel. Shape You is dan weer een fijn popnummer die ons wel kan boeien, niet het beste op de plaat maar desalniettemin heel aangenaam om naar te luisteren. Red Alert gaat verder in die stijl. En dan komt er een nieuw hoogtepunt met Worried Mind, zonder meer het meest intieme en tevens beste moment van de plaat. Een absolute parel, mede dankzij de fenomenale instrumentale arrangementen en de al even adembenemende zang. Zonder twijfel een nummer om stil van te worden. Met For Design zitten we aan het slotnummer van The Mighty Ship. Daarin gooit Angela nog eens alle remmen los in een nummer die traag op gang komt maar gaandeweg ontploft en op het einde mede dankzij de schitterende violen helemaal uit zijn voegen barst.

“When you see the captain smile” blijft nog een ruime tijd nazinderen in mijn hoofd. Dat is nu net wat ik aan het doen ben, want op deze cd staat geen enkel minder nummer. Wat een talent. Zonder meer één van DE ontdekkingen van 2008.
Beoordeling: 4/5

The Sea & Cake - Car Alarm

2008-10-11T07:08:00.000-07:00

The Sea and Cake – Car Alarm: A Fine Summer Breeze..

Een van de grootste verrassingen die we deze week aangeboden kregen, was de nieuwe cd van The Sea and Cake. De groep oogstte vooral veel succes in het midden van de jaren ’90. De band van Chicago was toen reeds heel vernieuwend en ongelooflijk productief want in de periode tussen 1994 en 2003 maakten ze maar liefst 6 cd’s. Echte uitschieters kenden ze echter nooit. Het was dan ook geen complete verrassing toen ze tussen 2003 en 2007 een pauze inlasten. De grootste verrassing kwam er echter wel toen we in 2007 uit het niets een nieuwe cd genaamd “Everybody” ontvingen. Nauwelijks een jaar later krijgen we daar dus een vervolg op met “Car Alarm”.

Onze verrassing werd completer toen we het plaatje voor de eerste maal beluisterden. The Sea and Cake keerden terug naar hun roots, zweverige poprock met een randje Jazz. Maar toch is er iets veranderd, het gebruik van de keyboards en synthesizers is toegenomen. Zo klinken ze strakker en frisser dan nooit tevoren. Vooral beginnummer “Aerial”, zorgt al snel voor een eerste hoogtepunt. Op hun zweverige deuntjes hebben ze ondertussen al een patent. En bij dit nummer is dit niet anders. Een schitterend nummer met een heerlijk refrein. Geloof me, het blijft nog zeker 3 dagen in je hoofd zitten. “Fuller Moon” en “On A Letter” volgen feilloos het ritme van het eerste nummer. We worden er spontaan vrolijk van. “CMS Sequence” breekt de cd en is zonder meer het slechtste nummer van de hele plaat. Simpelweg omdat het niet past in de zweverige muziek die we tot dan toe hoorden. Bij “Car Alarm” moesten we spontaan denken aan Millionaire. Heerlijk strak nummer die op het gepaste moment openbreekt. Met “Weekend” pakken ze het dan weer experimenteler aan. Gierende synthesizers en prettige gitaarlijntjes vormen hier een leuke song. Sommige nummers passen dan weer zonder twijfel op hun vorige album “Everybody”, met name het schitterend dromerige “Window Sills” en het overheerlijke “New Schools”. Let vooral op de schitterende gitaarsolo bij die laatste. Ze vormen tevens het kippenvelmoment van de plaat. “Down in the City” is de grijze muis van de plaat. Degelijk maar er staan veel betere nummers op de cd. “Pages” wint dan weer de award voor de mooiste tekst en “The Staircase” en “Mirrors” zorgen voor een heel mooi en sober slot van de cd.

De nieuwste van The Sea and Cake is uiteindelijk een zomerplaatje geworden. The Sea and Cake is al zo lang bezig dat ze gewoon weten waar ze goed in zijn en die kwaliteiten dan ook ten volle benutten. Echte superhits zitten er dan wel niet bij, ze leverden toch weer een uitstekende plaat af met oerdegelijke songs. En wat mij betreft, muziek aan, ogen dicht en licht wiegend in de hangmat onder de loden zon. Om het met de woorden van Yevgueni te zeggen: “Ja, echt, ik waan mij in de tropen”.

Kings Of Leon - Only By The Night

2008-10-11T07:05:00.000-07:00

Kings Of Leon - Only By the Night: Op zoek naar hun ware identiteit.

Toen ik zo’n vier jaar geleden nog een fervent Fifa Football-speler was, kon ik altijd luidkeels meezingen met één soundtracklied, Red Morning Light. Het was zelfs zo erg, dat dit het enige lied was die ik in de soundtrack hield. Toen al kon ik niet weerstaan aan de charmes van deze vierkoppige band van Nashville. Ze waren toen al bekend als het voorprogramma van vele absolute topbands zoals U2 en Pearl Jam. De broers Followill spelen reeds acht jaar samen, en na hun vorige cd, het in 2007 uitgebrachte Because of The Times, was men klaar om de wereld te veroveren . Zo werd Because of The Times meermaals uitgeroepen tot één van DE plaatjes van 2007. We waren dan ook benieuwd of ze aan de hoge verwachtingen konden voldoen met Only By The Night.

En ja hoor, we hoorden wederom Kings Of Leon op zijn best, zij het slechts in enkele nummers. “Sex is on fire” nodigt gewoon uit om luidkeels mee te zingen en is zonder twijfel het beste nummer op de plaat. “Manhattan” doet ons weliswaar veel denken aan My Morning Jacket maar is desalniettemin één van de hoogtepunten van de plaat. Net als “Use Somebody”, de heerlijke countryballad die je bij de keel grijpt en niet meer lost. “Revelry” is een nummer die na een ingetogen begin helemaal openscheurt en je absoluut perplex laat staan. “I want you” en “Be Somebody” zijn niet van het beste dat Kings Of Leon ooit maakte maar blijven toch nog van een uitzonderlijk hoog niveau. Let vooral op de coole basintro bij “I want you”.

Maar zijn er dan ook minpunten op de plaat? Ja, de overdaad aan reverb in de openingssong “Closer” zorgen voor een saaie en weinig vernieuwende sound. Het tweede nummer“Crawl” zorgt dan wel voor dreiging dankzij de zee van distortion maar barst nooit echt uit zijn voegen. En “Notion” blijft een flauw afkooksel van de countryballad die “Use Somebody” is. Het grootste punt van frustratie vinden we echter terug in de slotsong “Cold Desert”. De overdaad aan echo doet ons denken aan de gitaarkunsten van The Edge van U2. Te ouderwets voor zo’n jonge leeuwen. En iets die helemaal niet past bij een groep als Kings Of Leon.

Al bij al kregen we weer een geslaagde plaat van Kings Of Leon. Al dient gezegd te worden dat Because Of The Times veel mooiere adelbrieven kon voorleggen. Het lijkt erop dat Kings Of Leon steeds meer evolueert naar de typische stadionband. Dat doet afbreuk aan hun eigen sound en dat stemt ons jammer genoeg wat ongelukkig. Het lijkt erop dat met hun lange haar ook hun eigen sound verdwenen is. Laat ons alvast hopen dat we op de volgende plaat meer van “Sex is on Fire” krijgen en minder van “Cold Desert”. Kings Of Leon, herpak u!

Ons oordeel: 3/5

Student Welcome Concert Kortrijk

2008-10-11T06:56:00.000-07:00

Student Welcome Concert Kortrijk - Een jeugdig volksfeest!

Donderdag 2 oktober was het weer van dat. Een week na de beruchte student Kick-off in Gent was het de beurt aan Kortrijk. Hun Student Welcome Concert staat reeds 8 jaar bekend als één van de muzikale hoogtepunten voor de schoolgaande jongeren van Kortrijk. Ondertussen is Student Welcome al van een stevig kaliber. Dat is dan ook voornamelijk te danken aan de nagenoeg perfecte organisatie van ondermeer De Kreun. De groepen die reeds de revue passeerden op Student Welcome zijn ook niet de minste. Zo stonden onder meer Ozark Henry, ’t Hof Van Commerce, De Heideroosjes, Janez Detd, Gabriël Rios, Flip Kowlier, Das Pop, Stijn en Absynthe Minded op het podium. Reden genoeg om ook dit jaar van de partij te zijn.

Dat De Kreun zich de laatste jaren vooral bezig houdt met het project passpartout was duidelijk te merken aan de keuze van het eerste groepje, Curry & Coco. Dit maffe duo komt uit het Noord-Franse Lille. Ze trokken vooral mijn aandacht met hun uitstekende herwerkte versie van “Girls just wanna have fun”, de absolute tophit van Cyndi Lauper. Een echte plaat komt er pas in 2009. Gisteren konden ze me echter wel een goed halfuur laten dansen op dit vroege uur met hun pompende synthesizers. Een ander pluspuntje was hun intrigerende podiumprésence. Als twee aerobicleraars kwamen ze het podium op. Dat zorgde voor heel geslaagde foto’s die je ook op deze site nog zult terug vinden.

Daarna was het de tijd voor Steak Number Eight. Toch wel de vreemde eend op de affiche. Zij raakten vooral bekend toen ze dit jaar als 14-15-jarigen het goud op Humo’s Rock rally in de wacht sleepten. En ze zaten niet stil want hun set is in één jaar tijd heel volwassen geworden. Als een ware pletwals speelden ze hun nummers. De tussenstukjes getuigden van grote professionaliteit. Het viel nooit stil, en hun set raasde als één lang hoogtepunt voorbij. Wanneer zanger Brent dan nog eens letterlijk al zijn snaren van zijn gitaar trok, wisten we dat het einde er gauw kwam. Met heel wat bravoure zetten ze het schouwburgplein op stelten. Briljant, rekening houdend met hun leeftijd…

Maar Student Welcome wilde vooral een danspubliek en dan is Kortrijkse trots Balthazar DE groep die je daarvoor nodig hebt. Eerder deze week raakte bekend dat Balthazar binnenkort de studio in gaat om te werken aan hun allereerste cd. En terecht, want deze reporter begint stilaan te hunkeren naar een plaatje van deze band. Met hun aanstekelijke poprock brachten ze het schouwburgplein meerdere malen in vervoering. Het blijft de eerste groep waarbij ik alle nummers van buiten ken zonder ook maar enige cd te hebben gehoord. Het absoluut hoogtepunt kwam er met de hitjes “Bathroom’ Lovin’ Situations”, “Cherry” en de absolute tophit “This Is A Flirt”. Dat vele mensen er ook zo over dachten, kon je afleiden uit het gedans. Bijna iedereen rond me stond het beste van zichzelf te geven. Enig minpuntje was de afwezigheid van “Hey Ya”, hun sublieme cover van Outkast, in de setlist.

Wellicht zonk de moed van headliner A Brand toen al in de schoenen. A Brand moest Balthazar doen vergeten maar dat konden ze nooit. Er waren wel goede pogingen met een ijzersterk begin, mede dankzij hun superhit “Hammerhead”. Maar de nieuwe nummers kwamen te licht over en ze teerden vooral op hun grootste hits met naast “Hammerhead” ook nog “Riding your Ghost” , “A Perfect Habitat for Foxes” en “Beauty Booty Killer Queen”. Desalniettemin toch een aardige set van deze Antwerpse band. Het plaatje klopte en de ambiance was er. Hoed af trouwens voor de uitstekende covers van “Block Rocking Beats” van de Chemical Brothers en “Thunderstruck” van AC/DC.

Met Shameboy zorgde Student Welcome voor een uitstekende afterparty. Want het moet gezegd zijn, Shameboy zag ik zelden zo goed als gisteren. Dat kwam vooral door de uitstekende indeling van hun grootste hits en hun nieuwere werk. Vanzelfsprekend ontplofte het volk bij Strobot, Rechoque en Splend It. Zo bleef Kortrijk nog een hele nacht doorfeesten op hun jaarlijkse feest.

De line-up klopte van begin tot eind. Het is duidelijk dat Student Welcome Concert duidelijk voor een danseditie koos en met een schitterende combinatie Balthaza r- A Brand - Shameboy slaagden ze daarin met grote onderscheiding. Sterk staaltje van organisatie. Volgend jaar staat deze man er terug. Met een hopelijk even goeie affiche.

Novastar - Almost Bangor

2008-10-11T06:52:00.000-07:00

Almost Bangor : Comeback kid strikes back.

Oh wat was ik blij toen ik vanmorgen langs de winkel passeerde en hem zag staan. Out of the blue stelt Novastar me hun derde album voor die luistert naar de titel “Almost Bangor”. De plaat moest eigenlijk al vier jaar geleden staan in mijn cd-rek maar een ongeval gooide roet in het eten. Tijdens een uitzinnig optreden viel zanger Joost Zwegers van het podium. Hij verbrijzelde zijn hiel. Nadat hij maanden en maanden heel zwaar in de put zat en amper nog kon verroeren zonder aan het zwaardere pijnstillend spul te zitten, besloot zijn toetsenist Wim Dewilde om zijn vriend mee te nemen naar een Bretoens eiland. Samen met hem schreef hij nieuwe nummers. Weg met de bombast van Another Lonely Soul en weg met producer Piet Goddaer. Meet the new Novastar.

De plaat trekt zich op gang met Mars needs woman . Tevens de eerste single van de plaat, tenminste toch in België. Heel veel hoef ik je al niet meer te vertellen over dit nummer, Mars needs woman wordt inmiddels namelijk grijsgedraaid op verschillende radiostations. Het is een sobere song met een explosief refrein die zich heel gemakkelijk in mijn hoofd nestelt. Let vooral op de schitterende blazers en de ronduit fenomenale strijkers op het einde. Novastar vervolgt zijn weg met Weller weakness. Ik ontdek voor het eerst een andere Joost Zwegers, de invloed kun je duidelijk halen bij John Lennon. Opnieuw zorgen de strijkers voor een gouden noot. Een bloedeerlijk lied die ons zowaar even doet dromen. Een 1ste hoogtepunt komt er echter met het lied Making Waves. Een rustig, puur en simpel nummer die ons laat luisteren naar een bloedeerlijke Joost Zwegers. Met een rustige intro gevolgd door de wederom beklijvende strijkersarrangementen zorgen ze ervoor dat alle haartjes op men lichaam ten berge rijzen. “Yes, you can make waves” blijft zowaar hangen in mijn hoofd als de ultieme mantra.

Met Tunnelvision bewandelt Novastar meer dan ooit het pad van de Beatles. Hiervoor gebruikt hij de alombekende koortjes waarvan The Beatles vrijwel de eersten waren om ze frequent te gebruiken. De cd wordt vervolgd door Because , eerste single in Nederland en tevens ook één van de enige volwaardige popsongs op de plaat. Vooral als het nummer openbarst ontdekken we een tweede hoogtepunt. In de titelsong Bangor zingt Joost Zwegers op het laagste niveau ooit. Het maakt het nummer enigszins speciaal maar het is zeker niet het beste nummer van de plaat. Een fijn nummer maar er staan straffere op Almost Bangor . Sundance is het enige volwaardige pianoballad. Een sober en puur nummer waarbij we wederom een spontane Joost Zwegers horen. En die zonder twijfel thuishoort op Another Lonely Soul. Echt overtuigen doet het nummer evenwel niet. Met Wings of Me gaan we weer swingen. We krijgen een nieuw popnummer. We merken wederom de invloed van ’s mans grootste obsessie The Beatles. Miles en All Day Long sluiten deze magische plaat op een al even betoverende wijze af. Het zijn twee nummers waarbij Joost op een sobere wijze kan uithalen met zijn zeemzoete stem.

De plaat is zonder meer een briljant huzarenstukje geworden van de meest getalenteerde band van de Belgische muziekgeschiedenis. Zo getuigen ook de fenomenale strijkersarrangementen die de plaat een weemoedige nasmaak geven. Novastar is meer dan ooit terug. Het is een sober plaat geworden. Puurder dan ooit en straight from the heart. Enkel Sundance en Bangor zijn matig op een voor de rest prachtige cd. Vandaar de 4 volwaardige sterren. En wat jullie betreft? KOPEN DIE CD!

Quotering: 4/5

2008-09-15T03:24:00.000-07:00

Tip van de week: Emiliana Torrini

Emiliana Torrini is klaar om de wereld te veroveren. Deze Ijslands – Italiaanse dame is ongelooflijk hot in IJsland. Zo stond ze in IJsland zelfs meer op één dan nationale heldin Björk. Vergelijkingen met Björk zijn immers ook niet zo veraf. Ze heeft immers een stem die kan ontroeren en tegelijk subtiel lief kan zijn. De Singer-songwriter timmert in eigen land fel naar een ultieme doorbraak. Met haar nieuwe cd “Me and Armini” staat ze aan de rand van wereldbekendheid. Wereldbekendheid waar ze ooit al eens van mocht proeven met “Gollum Song”, die ze schreef voor de wereldberoemde film ‘Lord Of The Rings’.

De cd komt traag voortkabbelend op gang met Firestarter. Een trage, bloedeerlijke song die het beste alvast doet vermoeden. Met de titelsong Me and Armini bewandelt ze het pad van de Reggae/Ragga! Een vrolijk deuntje die me doet verrassen en me zelfs stiekem laat dansen. Met Birds speelt ze opnieuw een trager nummer. Het begint stilaan door te dringen wat een stem Emiliana wel heeft. En wees eens eerlijk, iedereen wil ooit wel eens het gevoel hebben dat hij vliegt als een vogel, hoog in de lucht, onaantastbaar. Het eerste kippenvelmoment van de cd is een feit. De cd trekt zich weer vooruit met Heard it all before, een heel cool, dansbaar deuntje die ons opnieuw laat bewegen. Het is maar een voorloper van een absoluut grandioos tussenstuk met nummers als Ha Ha, Big Jump, Jungle Drums en Gun. Nummers waarbij ze haar creativiteit vrijwel volledig in de schaal legt. Ha Ha begint met een rustig ritme die ons stilaan een nieuw mantra oplevert, “Ha Ha Ha Hear me laughing Ha Ha Ha”. Met Big Jump volgt een catchy nummer met een schitterende tekst die doet denken aan die andere schitterende zangeres van de UK, namelijk Corinne Bailey Rae. Het valt ook opnieuw op hoe subtiel lief de stem van Emiliana Torrini kan zijn. Vooral de zin “Without you I would never Rise again” zorgt voor een climax in het nummer. Alvast één van mijn favorieten op de plaat. Met Jungle Drum brengt Emiliana Torrini iets wat ik zelden heb gehoord. Een schitterend up-tempo nummer die net als haar hartslag ook het mijne op hol brengt. “My heart is beating like a jungle drum”, het doet me zowaar denken aan M.I.A. Opnieuw een hoogtepunt op deze fijne plaat.

Daarna volgt er een breekpunt met Hold Heart. Een sober nummer die me even laat denken. Met Gun laat ze me op ongeziene hoogte zweven. Een heerlijk dreigend nummer die haar stem wederom in de verf zet. Beggar’s Prayer, Dead Duck en Bleeders gaan verder in die stijl en zijn zo pakkend dat ze het fijne plaatje op een meesterlijke manier afsluiten. “Me and Armini” is een denkplaat geworden. Met flair bewandelt ze het pad van ultieme liefde en obsessiviteit. Het zou me niet verbazen mocht de vrouwelijke Damien Rice met deze plaat pas echt voet aan wal zetten in Europa. Remember the name, Chokri.
(Luister naar de plaat op www.vpro.nl/luisterpaal)

When The Candle Dies Out

2008-05-19T12:45:00.000-07:00

Steak number eight staat nog in het geheugen gegrift van hun staaltjes kunst waarmee ze Humo's rock rally wonnen. Het was een ietwat grotere verrassing toen ze amper een maand na hun winst al een eerste cd voortbrachten. Eén ding is zeker. Satan laat na zijn zonen (Amenra) ook zijn kleinzonen op ons los. De gemiddelde leeftijd is maar liefst 15,5 jaar oud. Maar met de ogen toe geef je ze 26. Het is zonder meer een ruwe diamant, alle wedstrijden waar ze aan deelnemen wonnen ze zonder moeite. Zo waren ze eerder de sterkste in Westtalent en konden ze ook een plaatsje versieren op Novarock.

De cd komt op gang met 'The Sea is Dying', een mokerslag die ons al meteen alle sterren van de hemel laat zien. Het traag op gang-trekkende nummer sleurt je mee doorheen een storm. Een orkaan grijpt je vast en verwoest alles die ook maar in je buurt staat. Als zanger Brent (16 jaar) dan nog eens zijn ziel driemaal binnenstebuiten keert op de al even fenomenale drums voel ik de haartjes op mijn armen ten berge rijzen. Het absoluut hoogtepunt moet dan nog komen. Op een al schitterende manier neemt de wervelwind me mee naar het oog van de storm waar het me verpletterd met allesvernietigende gitaarriffs en de wederom gierende stem van zanger Brent. Ogen dicht en genietend van het fenomenale slot lost Steak number eight zijn greep en val ik futloos neer op de grond.

Tijd om te bekomen krijg ik met "My Hero", een nummer die zich kalm opbouwt en zich voltrekt tot een zelden gehoord niveau. De post-rockinvloeden voel je tot in het diepste van je lijf. Opnieuw komt de zang van Brent op het gepaste moment om het lied op gang te trekken. De drumslagen voelen als slagen van een gong, alsof ik telkens weer wakker geschud word.. Wie dan nog niet overtuigd is van het talent van deze knapen zal dat zeker zijn met "The Holy Truth". Zowaar een rustig nummer die ons even laat bekomen na een - op Belgisch niveau - zelden gehoord begin. "The Holy Truth" is een zeer degelijk nummer die de invloeden van postrocklegendes Explosions in the Sky en Mogwai niet kan verbergen. Ze slagen erin diepe emoties los te weken. Een tweede kippevelmoment dringt zich aan.

Met "On the Other Side" ontwaak ik opnieuw uit mijn gedroom. Spetterende gitaarriffs in het begin voeren de dreiging op. De stem van Brent maakt het plaatje af. Op een indrukwekkende wijze legt hij alweer zijn ziel bloot. "And I should go with you to the other side" blijft in je hoofd plakken als een dogma. In "Falling out of a dream" giert Brent het alweer uit. Melodieus is dit een voltreffer met heerlijke gitaarlijnen. Ook de drums vernietigen weer alles wat in de buurt staat. We hebben al betere nummers gehoord maar dit blijft wel nog op een heel degelijk niveau gebracht. "Blood on our hands" neemt me opnieuw mee in een bedreigende toch richting hel. Het nummer trekt zich heel traag op gang maar brengt me naar het einde toe toch mee tot een climax. Het dreigende geheel sluit af met een extra harde punch. In een soort van slotoffensief brengen ze me de laatste vernietigende klappen toe. De zang van Brent blijft van een uitzonderlijk hoog niveau. Een laatste maal keert hij zijn ziel helemaal binnenstebuiten en laat hij de haartjes op mijn arm andermaal volledig recht komen.

Helaas duurt de cd iets te lang want het slotnummer "After You" schenkt je weliswaar rust en zou een perfect einde kunnen zijn maar duurt helaas zo'n 9 minuten te lang. "After you" is een nummer voor de liefhebbers van de zachte melodieuze postrock in de stijl van Explosions in the sky. Met een fenomenale opbouw bezorgen ze me opnieuw een streling voor het oor. De climax bereiken ze moeiteloos en doen me denken, wat ik essentieel vind in postrocknummers. De galmende stem in de achtergrond brengt het lied een extra touch die de diepste emoties in me losweekt.

Steak Number Eight zijn ongetwijfeld het goudhaantje van de Belgische muziekindustrie. Als je op zo'n jonge leeftijd menig harten sneller kunt laten slaan, ben ik razend benieuwd wat ik in de toekomst mag verwachten van de jonge West-Vlamingen. Deze plaat is van een zelden gehoord niveau en ze moeten al niet onderdoen voor internationale kleppers als Isis en Neurosis.
Steak Number Eight is een onmogelijk af te stoppen orkaan. Laat alle twijfels smelten als de zon en koop die cd. Zonder meer HET debuut van 2008.

The Age Of The Understatement

2008-05-12T13:33:00.000-07:00

Het was al een tijdje dat je nog van mij hoorde op deze blog. Het is dan ook een drukke periode. Toch was er één cd die ik niet kon laten voorbijgaan. The Last Shadow Puppets zijn sinds kort ten tonele getreden. En met groot succes. Alex Turner, frontman van Arctic Monkeys, en Miles Kane, frontman van The Rascals, kwamen bij elkaar en leverden een schitterend sidekickproject af namelijk The Last Shadow Puppets. Hun single en tevens albumtitel The Age Of The Understatement scheert momenteel hoge toppen.

De cd start met The Age Of The Understatement, heerlijke constante drums die we gewoon zijn van Arctic Monkeys en de perfect in elkaar vallende stemmen van Alex en Miles. Een refrein die ongelooflijk goed blijft plakken en al van bij het begin de perfect hit om de cd op gang te brengen. In geen tijd schakelen we over naar Standing next to me, een heerlijk blues geinspireerde hit waar Miles Kane op de voorgrond treed. Een lekker ruwe britse stem op een al te mooi nummer. Twee nummers ver en we zitten nu al aan twee hoogtepunten. De climaxen volgen elkaar nu snel op. Calm like you, Separate and ever Deadly en The Chamber zijn oerdegelijke nummers die ons verwarmen, mede dankzij de machtige stem van Alex Turner en de fantastische teksten die we al gewoon zijn van Arctic Monkeys. Een derde hoogtepunt komt er met Only the Truth. Een explosief die me helemaal omver blaast. My mistakes were made for you, black Plant, I don't like you anymore en In my Room sluiten perfect aan bij de stijl van het album en ik val van de ene verrassing in de andere. De heerlijke strijkersarrangementen bezorgen me meerdere malen kippevel.

En net wanneer je denkt dat er onmogelijk nog betere nummers dan deze kunnen komen, nemen Alex en Miles me mee naar het absolute climax van de cd, The Meeting Place. Een zomers fris deuntje die ons verdacht veel aan de begindagen van de Britse rock doet denken vertelt het verhaal van een gebroken liefde. De tekst is fantastisch evenals de muziek. De violen zorgen voor een bombastische sound in een hedendaags deuntje. Het duurde niet lang vooraleer I'm sorry I met you darling, I'm sorry I met as she turns to the night, all he had was the words I'm sorry met you darling.. in men hoofd blijft kleven. De violen gieren werkelijk naar het einde toe en werken het nummer af tot een simpele solide rocksong die zonder twijfel een grote hit word. Met Time has come Again sluiten The Last Shadow Puppets een cd af die nu al weken in mijn stereo vastgeroest is.

Alex Turner is zonder twijfel de briljanste kerel in de muziek scène op dit moment. Alles waar hij aan komt, veranderd in goud. Berg die twijfels op en haal deze cd in huis want het is wat mij betreft de cd van 2008. Rock on..

Coming of Age

2008-02-07T13:59:00.000-08:00

Milow is al een tijdje hot in de Belgische music scène. Hij raakte voor het eerst bekend in 2004 toen hij met sprekend gemak doorstootte naar de finale van Humo's rock rally. Daar had hij jammer genoeg met stevige concurrentie af te rekenen (nvdr. The Van Jets en Absynthe Minded) maar toch slaagde hij er in om op een mooie 4de plaats te eindigen. Bij zijn eerste plaat deed hij vooral beroep op gastzangers Frederick Sioen, Sergej Van Bouwel (Absynthe Minded) en Johannes Verschaeve (The Van Jets). Het werd een parel waar vooral de hit 'You Don't Know' uitsprong. De single stond gedurende lange tijd op 1 in verschillende hitlijsten. Dat zorgde voor de doorbraak bij het grote publiek, dat werd dan ook beloond door Herman Schueremans. Hij mocht de Marquee aftrappen. Tevens werd hij de grootste slokop bij de eerste mia's. Hij verzilverde zijn drie nominaties. Dat zorgde voor een toch ietwat verrassende wending in de carrière van de singer-songwriter. Het was gezonde promotie die hij kon gebruiken net voor de uitgave van zijn tweede cd. Het duurde niet lang voor ik die kon bemachtigen en voila, een nieuw muzikaal hoogtepunt geschiedde.

Met Canada trapt hij de cd af. Hij schrijft over hoezeer hij wil doorbraken in de States. Een heel tof nummer die de cd ietwat opgewekt begint. Met 'In Ride' neemt hij het wat rustiger aan. Hij gebruikt daarvoor zijn begenadigde gitaarspel. Hij heeft ook eindelijk een volwaardig band achter hem en dat verbetert de kwaliteit van zijn nummers. In 'Coming Of Age' beschrijft hij de metamorfose die men maakt in de puberteit. Heerlijk verwoordt en wat mij betreft het eerste pareltje op de cd.

Na een zinderend begin, gaat hij het ietwat occulte pad op met 'Stephanie'. Maar een eerste orgelpunt komt er met "The Priest". Een sobere song met een sublieme tekst. We waren al vergeten hoeveel gevoel Jonathan (nvdr. zanger van Milow) in zijn stem kan leggen. Met 'House of The Creek' vervolgt Milow zijn weg doorheen een voorlopig briljante cd. Het sobere begin kan ons wel bekoren en doet ons ook denken aan 'You Don't Know'. Desalniettemin kunnen we alweer zeggen dat het een schitterende tekst is waar menig singer-songwriters een puntje aan kunnen zuigen. De volgende song is zo ontroerend mooi dat we de traantjes nu al spontaan zien vloeien bij menig vrouwen en (over?)gevoelige mannen. 'Out Of Hands' vormt dan ook een heerlijke opbouw voor het tweede orgelpunt van de cd, 'Dreamers and Renegades' dat naar mijn mening de beste song is van het album. Een meezinger en leutig deuntje die ons meteen terug wakker maken. Ik kreeg spontaan de zin om mee te dansen.

We naderen het einde van de cd met 'Herald Of Free Enterprise' die ons de legende van 8 zusters vertelt. Een ontroerende song met andere vocals die we gewend zijn van Milow. Een dramatisch lied die ons opnieuw een muzikaal hoogtepunt bezorgt. Dit lied roept vergelijkingen met de Nederlandse band Racoon op. Ook de heerlijke zang van de backing vocaliste bezorgt me een kippenvelmoment. Met 'Darkness Ahead and Behind' zijn we al aan het voorlaatste nummer van de cd belandt en we hebben ons nog geen moment verveeld. Een sober lied die ons toch weet te boeien maar nogal overbodig is op de cd naar mijn mening, wegens betere liedjes in deze stijl. Met 'Launching Ships' gaat Milow opnieuw het rustige pad op. Soberheid troef maar begenadigde backing vocals die zorgen voor een schitterend huzarenstukje van rust en eenvoud.

De cd is zonder twijfel de beste van een Belgische artiest tot nog toe dit jaar. Milow is hot in Belgie en deze cd zal hem zeker nog meer naamsbekendheid geven. Wat zei men alweer van de Belgische muziek? Dood? Integendeel, Belgie bruist van het talent. Milow lost de hoge verwachtingen in en maakt 2 jaar na zijn debuutplaat opnieuw een briljante plaat. Keep up the good work!

Rik Vandemaele plots overleden.

2008-02-07T01:41:00.000-08:00

In de nacht van zondag op maandag is Rik Vandemaele, bekend Ieperling, overleden ten gevolge van een hartstilstand. Hij is bijgevolg vredig ingeslapen op zijn 40ste . Velen zegt de naam Rik Vandemaele niks ware het niet dat hij een gezicht had, die je bijna iedere dag wel ergens tegen kwam in Ieper. Wellicht herkent u dan ook de man die op de foto staat.

Rik Vandemaele was gedurende een heel aantal jaar een bekend figuur in de westhoek. Na bij o.a. De Kreun te Kortrijk actief te zijn, richtte hij een initiatief op om beginnende bands podiumervaring te geven. Het initiatief heet podiumbeest en was bezig om West-Vlaanderen te veroveren. Toman, Hitch, Sutrastore.. Allen werden ze bekend. Hij organiseerde zijn optredens ook telkens op andere plaatsen. In Ieper was dit in het Joc, Café Nova en de Vage Belofte. Je kunt al wel geloven dat het nieuws van zijn heengaan een enorme klap was in de Westhoekse rock scène. Rik Vandemaele was een nog jong en begenadigd organisator. Al van jongsaf aan was hij begeesterd door zijn muziek. Mijn gedachten gaan uit naar de vrienden en familieleden.

De uitvaardiging vindt komende zaterdag 9 februari plaats in de Sint-jacobskerk te Ieper om 10u30.

Set Your Heart On Fire

2008-02-01T06:23:00.000-08:00

jIk vond het maar eens tijd om er in te vliegen. Na een snelle kijk in mijn cd-rek zag ik The Blackbox Revelation blinken. Schreeuwend om besproken te worden. De band werd bekend vorig jaar toen ze derde werden in humo's rock rally na The Hickey Underworld en Rye Jehu. De band, bestaande uit slechts 2 leden (nl een drummer en gitarist/zanger), is afkomstig van Kortrijk en heeft met "Set Your Hard On Fire" hun eerste cd uitgebracht. De producer van de plaat heet Mario Goossens (Triggerfinger, Hooverphonic en ex-drummer van Noordkaap!). Als je daarbij nog eens weet dat de plaat gemixt werd in Los Angeles door ene Greg Gordon, gekend van Wolfmother en Jet, dan kun je vast al veronderstellen dat het niet zomaar één van de zovele Belgische rockgroepjes is.

De plaat vliegt er meteen in met hun huidige single "I think I like you". Heerlijke drumintro gevolgd door een al even machtige gitaarriff. Voeg daarbij dan nog de ruwe rock 'n rollstem aan toe van Jan Paternoster en we krijgen al meteen zin om heftig met ons hoofd te zwieren. Het tweede nummer "Love in your head" begint al even cool. Heerlijk vernieuwend lied die ons in de perfecte stemming brengt om het wat rustiger aan te doen met het derde lied "Gravity Blues". Tijdens de intro dacht ik spontaan aan de legendarische riffs van Jimi Hendrix. Een heerlijke sixtiessound met de perfecte drumcombinatie op de achtergrond die ook nog eens behoorlijk groovy klinkt. Opnieuw word ik fameus gecharmeerd door de stem van Paternoster. Zijn zang kan gerust concurreren met de stemmen van vele Amerikaanse grote bands. Met "Never Alone/Always together" doen ze het wat rustiger aan. Kwestie van ons wat ademruimte te geven na die indrukwekkende start. Met "Stand Your Ground" volgen de uitspattingen zich steeds sneller op. De perfecte opbouw voor wat mij betreft het beste lied van 2008, "Love, Love is on My Mind". Een vlammende intro die ons doet denken aan the Van Jets, alleen iets beter uitgewerkt. Sublieme vocals en stevig rockend. Voor het eerst raken we ook onder de indruk van de teksten van Paternoster. Heerlijk explosief lied die smaakt naar meer. Met de titelsong "Set your heart on fire" rocken ze gewoon stevig door. Rechtuit rock 'n roll met opnieuw sublieme drums.

We zijn al voorbij de helft van de cd wanneer ze het met "Dollars are sweet, they say" weer rustiger aan doen. De stem van Jan springt er alweer uit. Een meezinger die neigt naar de blues. Ook dit kan The Blackbox Revelation als geen ander. In "Beatbox Revelation Pt. 1" krijgen ze het gezelschap van - de titel zegt het zelf - een beatboxer. Uniek en experimenteel die extreem aanslaat. Met "Cold Cold Hands" vliegen ze er weer in, tijd om aan een vlammend einde te beginnen. Groovy rock 'n roll van de bovenste plank. De intro van "We never wondered why" blijft nog steeds weergalmen in mijn oren wanneer ik dit schrijf. "People passing by...aaiaai aaiaaai... We never wondered why!" is het sein om ons nog een laatste keer te geven voor we aan de slotnummers komen.Opnieuw een pareltje van deze beloftevolle groep. "Don't wait" gaat verder op dit elan en schenkt ons een bad ass-gevoel. Het laatste nummer om ons volledig te laten gaan en dat blijkt nog wonderwel te lukken ook. "Misery Box" zorgt voor de ideale cooling down. Een rustig akoestisch nummer die ons laat nagenieten van deze cd.

The Blackbox Revelation heeft zonder twijfel een parel op ons losgelaten. Ze zijn puur en onversneden in een cd die geen zwakke nummers kent en van het ene hoogtepunt naar het andere springt. Wie deze band nog niet kent, wordt nu verzocht de free record shop binnen te stappen en hem aan te schaffen. Al was het maar om de muzikale veelzijdigheid van deze twee jonge snotapen te ontdekken. Missie 'verover België': geslaagd!

In Rainbows

2008-01-30T04:58:00.000-08:00

Als ik Radiohead zeg, denk je ongetwijfeld "één van de betere" zoniet de beste groep van de jaren '90. Ze werden voor het eerst bekend over de hele wereld met het legendarische nummer "Creep". Dat dateert al van 1993. Ze stonden garant voor inventieve indierock. Met "The Bends" in 1995 kwam er een uitstekend vervolg en de plaat stond dan ook vol met parels, "bulletproof", "Fake Plastic Trees" en "Street Spirit" zijn nog maar een glimp van het muzikaal orgasme die in deze plaat verwerkt is. De definitieve doorbraak kwam er echter met de cd "Ok Computer", dat sinds de uitgave verschillende keren werd beloond met de titel - beste cd aller tijden. We onthouden hier vooral "Karma Police" en het sublieme "Paranoid Android". Het werd al snel duidelijk dat een evenaring van deze plaat enorm moeilijk zou zijn. Daarom besloot Radiohead om het wat experimenteler aan te pakken. De platen "Amnesiac" en "Kid A" neigen veel meer naar het experimentele, naar electro. Daar dit toch geen al te groot succes werd, keerde Radiohead terug naar zijn roots met de cd "Hail to the thief", die in 2003 uitgebracht werd. Deze cd wordt nog steeds als de agressiefste plaat gezien, opzwepende riffs en heerlijke vocals. Thom Yorke - zanger van Radiohead - had daardoor ook een een heleboel solo-nummers. Hij bracht zelf een plaat uit in eigen beheer die "The Eraser" heet en vooral in de wereld van electro furore maakt.

En nu zo'n 5 jaar na de laatste cd van Radiohead, kwam er een nieuwe met "In Rainbows". Dat zorgde voor veel ophef in de muziekwereld omdat je de cd eerst kon downloaden via hun site, daarbij mocht je zelf een prijs kiezen! Op 1 januari kwam de cd dan toch uit op een tastbaar schijfje. Omdat de band geen nieuwe platenfirma wou, kozen ze om de cd uit te brengen in eigen beheer onder het label XL Recordings.

Maar genoeg gepraat nu over hun rijkgevulde geschiedenis. "In Rainbows" is naar mijn mening de beste plaat geworden sinds "Ok Computer". Het eerste nummer "15 Step" begint heel electronisch en had perfect op de cd "Kid A" kunnen staan. Degelijk lied maar als echte Radiohead-fan verlang ik uiteraard naar betere nummers! Wanneer "Bodysnatcher" begint zit Radiohead er volledig op. Een heerlijk chaotisch nummer met opzwepende riffs, vergelijkbaar met het werk die hij al had geschreven voor "Hail To The Thief!" Alleen veel beter dan dit! Daarna komt mijn eerste kippenvelmoment met "Nude". Een heerlijk sobere song die perfect zou thuishoren op "The Bends". Met heel veel gevoel beklimt Thom Yorke alle trappen van de toonladder. Met "Weird Fishes/Arpeggi" komt Radiohead terug int het vaarwater van "Ok Computer". Heerlijk lied maar helaas heeft Radiohead veel betere nummers in deze stijl. De cd zet zich verder met een liefdeslied zowaar, "All I Need" is een heel sober lied geworden die volledig weergeeft hoe Radiohead de liefde ziet.

"Faust Arp" en "Reckoner" zijn dan weer heel experimenteel maar desalniettemin pareltjes. "House of Cards" daarentegen kunnen we maar beter snel vergeten, te dof, te mak en ik koos al snel om dit nummer te skippen. Het absolute orgelpunt komt er echter met "Jigsaw falling into Place". Een nummer dat de perfectie streelt en wat mij betreft het beste nummer is van Radiohead aller tijden. Ontroerend mooi, opzwepend ritme en om het met hun woorden te zeggen,"the beat goes round and round". Met "Videotape" sluit Radiohead de plaat af. Een waardig eindnummer op een prachtige plaat.

Radiohead is sterker dan ooit in een plaat die ons van bij het begin tot aan het eind vastgrijpt en niet meer lost. En mocht je er nu nog aan twijfelen, Radiohead zal vlammen begin juli op Rock Werchter. Ik kan al niet meer wachten!

De Man van 31

2008-01-29T06:45:00.000-08:00

De eerste die hier mijn blogspot komt opfleuren is de immer sympathieke Flip Kowlier. Het is ondertussen al een tijdje geleden dat deze man de Belgische muziekscène opfleurde met zijn West-Vlaamse hip-hop. Naast zijn rapambities had hij immers ook nog ambities als singer-songwriter. Zijn eerste solo-album was dan ook een bom in Vlaanderen. Niet toevallig omdat zijn eerste hit "è welgemeende fuck you" was. Een liedje die toen heel wat mensen verraste. Het leverde hem 2 zamu-awards op waaronder die van beste album. Sindsdien staat Flip Kowlier garant voor kwaliteitsvolle rock met grappige en ook al eens wat serieuze teksten.

Zijn carrière kende een heropflakkering in 2004 toen hij zijn tweede album voorstelde. "In de fik" werd opnieuw een succes. Na twee maanden behaalde hij goud. Een goede drie jaar later was het weer van dat, "de man van 31" verscheen. Dit is ondertussen al een goede 3 maand geleden. Maar het is nog steeds niet te laat om er deze recensie over te schrijven.

Na een eerste luisterbeurt werd het al heel duidelijk dat de muziek van Flip Kowlier veel volwassener is geworden. "De man van 31" is een persoonlijke plaat geworden met enkele parels van nummers. Toch verliest het zijn kinderlijke kant niet, dat maakt Flip Kowlier zo goed als singer-songwriter.

De plaat begint met het nummer "Eindelijk". Op een gemoedelijk deuntje zingt Flip Kowlier de plaat op gang. Na dit ietwat serieuze intronummertje schakelt Flip over naar "Dunderdagnacht", tevens de eerste single van zijn nieuwe cd. Hierin vertelt hij over zijn wilde uitgaansleven in het Gentse. Dit is het zonder twijfel het plezierigste nummer, een jeugdelijke uitspatting van de Izegemnaar. De cd vervolgt zijn weg met het immer mooie "onder nen buom" waarin hij zijn blijdschap uitdrukt maar toch bang is dat zijn geluk niet kan blijven duren, het bewijs daarvan is deze zin "Tgoa vee te goed, da makt mie ollesis benauwd". Flip Kowlier zet zijn cd verder met "Elikopter", dat naar mijn mening helaas niet kan concurreren met eerdere parels van Flip. Het dode moment breekt duidelijk aan wanneer dit lied gevolgd wordt door "Caravan", een heerlijk sober nummer waarbij hij kennis maakt met een nieuwe levensstijl, namelijk het simpel gaan leven.

Met "Idderkjé ipnieuw" begint het tweede deel van de cd en met dit nummer wordt het dode moment die ik ondervond in de cd, volledig weggeveegd. "Idderkjé ipnieuw" is een up-tempo nummer die me van de eerste tot de laatste seconde aan het dansen brengt. Het is het begin van een briljant einde van de cd. De mensen die het tot hier volgehouden hebben om te luisteren, worden zonder twijfel beloond. Eerst toont hij dat hij een romantische touch heeft met "Meiske", daarna zingt hij het wondermooie "Ilse zegt" om ons tot slot in de feestsfeer te brengen met brengt "El Mundo Kaputio", een lied die ons aanspoort om meer te genieten van het leven, die boodschap heb ik alvast begrepen Flip! Maar wat hierop volgt is het wondermooie "Niemand", een liefdeslied pur sang met een verbazend mooie tekst waarin Flip zijn sentiment kwijt raakt of zoals hij het zou zeggen, "tvlamsche levenslied is nie veraf!". Daarna zijn we al aanbeland aan het laatste nummer maar tevens het orgelpunt van de cd. De titelsong "De Man van 31" is zonder twijfel het beste lied die Flip Kowlier ooit heeft geschreven. Het is niet voor niets ook het intiemste nummer van de hele set. "Ik loate zin, ik loate los" weergalmt nog steeds in mijn hoofd.

Er is geen twijfel meer mogelijk. Flip Kowlier heeft gezorgd voor een Belgisch muzikaal hoogtepunt. De man uit Izegem is muzikaal gegroeid vergeleken met zijn debuut 7 jaar geleden. Ook heb ik zijn romantische kant leren kennen, dat kon me enigszins bekoren. Belgisch en briljant, kopen die cd!

An end has a start

2008-01-29T06:01:00.000-08:00

Vincent begint zijn blogcarrière hier!

Omdat ik heel graag recensie's schrijf en optredens ga bekijken, maar die herinneringen nergens kwijt kan, besloot ik om hier een blog aan te maken!

Het is de bedoeling dat ik hier mijn creativiteit zijn vrije gang laat gaan over groepjes die ik gezien heb, mijn groepje maar ook vele recensies van de grote muziekscène!

Enjoy
Vincent